روش تقابل پدیداری و تجربه بصری ویژگی‌های نوعی

در هنگام دیدن یک شیء یا وضعیت قابل مشاهده، کدام یک از خصوصیات آن را مستقیما حس می کنیم؟ به طور متعارف ویژگی های محسوس (sensible) اشیا را در لیست مشخص و محدودی قرار می‌دهند. این ویژگی ها برای حس بینایی با اندکی اختلاف نظر شامل رنگ، شکل، شفافیت، نسبت های مکانی و حرکت اشیا است. بر این اساس، چیستی اشیا یا روابط میان آنها مستقیما حس نمی‌شود، بلکه ذهن با دخل و تصرف در کیفیات حسی، آنها را تجربه می‌کند. این تلقی از ادراک حسی که تنها ویژگی‌های سطح پایین (lowlevel)، بصورت حسی تجربه می‌شوند، اخیرا به طور موثری در فلسفه و علوم شناختی مورد بازبینی قرار گرفته است. در این مقاله تمرکز ما بر تجربه حسی ویژگی‌های نوعی اشیا و روش تقابل پدیداری در اثبات آن خواهد بود. استدلال خواهیم کرد که اگر تجربه بصری نوع طبیعی (natural kind)ممکن باشد، برخی از نظریه های ادراک حسی غیرقابل دفاع خواهند شد. پس از آن روش تقابل پدیداری (the method of phenomenal contrast) را به عنوان یک الگوی عمومی استنتاج معرفی می‌کنیم که هرگاه کسی بخواهد از پدیدار شناسی تجربه، مطلبی درباره محتوای تجربه استنتاج کند، باید از آن تبعیت کند. بنابراین برخلاف تصور منتقدین، این روش نه تنها در مقابل برخی از روش های تجربی تعیین محتوا قرار نمی‌گیرد بلکه منطق آنها را روشن می کند. در نهایت استدلال سوزانا سیگل به نفع تجربه بصری انواع طبیعی، که در چارچوب همین الگوی استنتاجی ارائه شده را از طریق پاسخ به مهمترین انتقادات آن، تقویت خواهیم کرد و بر این اساس به نفع تجربه بصری انواع طبیعی داوری می‌کنیم.

The method of phenomenal contrast and the visual experience of natural kind properties

Which properties of the objects do we receive by our senses when we perceptually experience them? According to a common philosophical belief, sensible properties include simple ones. As for vision, these properties include color, shape, illumination, special relations, and motion. So the whatness of things or their causal relations for example cannot be received via sensation. We have them of course in our experiences but, only after some operations of cognitive faculty on what is already received. Recently, people argue against this conception of perceptual experience. Our concern here would be exclusively on natural kind properties, for their special philosophical significance; visually experiencing natural kinds, would exclude some important general accounts of perception as out of the case. In this paper, after some introductory remarks, we try to introduce the method of phenomenal contrast as a general algorithm that should be followed if we are intended to infer anything about the content of experience on the basis of its phenomenal character. We do this by examining Ned Block's seemingly alternative method for determining the content of experience and showing that, that is just another case of applying the same method. Then rejecting some of its main criticism we defend Siegel’s own application of her method to infer that we visually experience natural kind properties.