خوبی، خوش‌کامی و پذیرش جهان از دیدگاه ویتگنشتاین متقدم

اخلاق به عنوان یکی از موضوع‌های مهم و اساسی در رساله منطقی فلسفی دست کم از سال 1916 ویتگنشتاین را به خود مشغول داشته بوده است. وی «خوبی» را به خوش‌کامی و «خوش کامی» را به پذیرش جهان تعریف کرده است. با این همه کامیابی چنین برنامه‌ای وابسته به داشتن درک روشنی از مفهوم «پذیرش جهان» است. نویسنده در این مقاله به بررسی دو تعبیر از این مفهوم خواهد پرداخت. مطابق با تعبیر اول، «فرضیه جهان واقع»، مقصود ویتگنشتاین از «پذیرش جهان» پذیرش و هماهنگی با جهانِ واقع بوده است. بر پایه نظریه جایگزین، یعنی «فرضیه جوهرِ جهان»، منظور پذیرش و هماهنگی با جوهرِ جهان بوده است. موریس و گریور نمونه‌ای از مفسرانی اند که از فرضیه نخست استقبال کرده‌اند. در این مقاله نویسنده می کوشد نشان دهد گریور و موریس دلایل مناسبی برای دفاع از فرضیه جهان واقع و مخالفت با فرضیه جوهرِ جهان ارائه نداده اند. در انتها با استفاده از آرای مگینیس راهی برای فهم توضیح «پذیرش جوهرِ جهان» نشان خواهد داد که گرفتار ایراد گریور بر فرضیه جوهرِ جهان نشود. سرانجام استدلال خواهد کرد که به رغم سرنخی که در آرای مگینیس وجود دارد خود وی در فهم ارتباط پذیرش جهان واقع و پذیرش جوهر جهان به خطا رفته است.

Early Wittgenstein’s View on Goodness, Happiness, and Acceptance of the World

Ethics was the major issue in Wittgenstein’s writings from 1916 to the time of publication of the Tractatus Logicophilosophicus. He explicates the notion of “good” in terms of “happiness” and the latter as “accepting the world as it is.” Nonetheless, this reductionistic philosophical program could not get off the ground unless there is a pretty clear conception of the notion of “accepting the world.” In this paper, I shall explore two alternative accounts of this concept. According to the first account, which I dub “the actual world hypothesis,” Wittgenstein had meant accepting the actual world by the term “being good.” The alternative account, “the substance of the world hypothesis,” suggests accepting the substance of the world as the best reading of the Tractatus. Morris and Graver have endorsed the actual world hypothesis, as opposed to the substance of the world hypothesis. In this paper I try to show that they fail to provide good arguments for the former and against the latter. Additionally, I use ideas from McGuinness to illustrate “accepting the substance of the world” in a way that it avoids Graver’s objections. I argue that acceptance of the world ought to be interpreted as “accepting the fact that the world exists.” Finally, I shall point out that despite of his insight about the acceptance of the world, McGuinness misrepresents the relation between accepting the actual world and accepting its substance.