زمان‌مندی در اندیشه متقدم هایدگر

هایدگر متقدّم، در راستای تاسیس اُنتولوژی بنیادی، تا حدودی از بررسی فهم عامیانه‌ زمان چشم‌پوشی می‌کند و به تحلیل زمان‌مندی می‌پردازد. او معتقد است که فهم عامیانه  زمان، تنزّل زمان جهانی و خود زمان جهانی، تنزّل زمان‌مندی است. هایدگر در هستی و زمان، زمان‌مندی را به «معنای اُنتولوژیک پروا» تعبیر میکند. در این‌جا، برای تحلیل زمان‌مندی در اندیشه‌ هایدگر، بر همین عبارت سه جزئی تکیه می‌شود. اُنتولوژیک در تقابل با اُنتیک قرار می‌گیرد. پژوهش اُنتیک، پژوهشی است که هستومند را چونان چیزی فرادست و متعیّن در نظر می‌گیرد، امّا در مقابل پژوهش اُنتولوژیک، معطوف است به چطور‌‌هستن هستومندی که با افکندن خود بر امکان‌هایش، دائماً از خودش پیشی می‌جوید. معنا، آنی نیست که در انتهای کنش فهمیدن، آشکار گردد؛ بلکه آنی است که فهم‌پذیری هر چیز خودش را در آن حفظ می‌کند؛ یعنی شرط امکان فهم‌پذیری یک چیز است. پروا، دلالت می‌کند بر چیزی که به جنبه‌های ساختاری دازاین، کلیّت و وحدت می‌بخشد. پروا که معنای هستن دازاین است، ازطریق سه مولفه‌ اگزیستانس، واقع‌بودگی و سقوط‌کردگی تقویم می‌شود. زمان‌مندی، معنای اُنتولوژیک پروا است؛ یعنی شرط امکان فهم‌پذیری آن. هایدگر برای توضیح این سخن، دست به تحلیل اگزیستانس اصیل می‌زند. ساختار اُنتولوژیک اگزیستانس اصیل، «مصمّمیّت پیشی‌جوینده به ‌سوی مرگ» است. اگزیستانس مصمّمی که بر مرگ پیشی می‌جوید، خودش را در سه برون‌خویشی آینده‌سویی، بودگی، و حاضرساختن عیان می‌کند. هر یک از این سه برون‌خویشی، به ترتیب، بنیان و معنای یکی از مولفه‌های پروا است. درنتیجه، زمان‌مندی در وحدت‌اش، بنیان و معنای اُنتولوژیک کلّ پروا است.

Temporality in Heidegger’s Early Thought

For the establishment of the fundamental ontology, early Heidegger disregards the vulgar understanding of time and analyzes temporality. He believes that the vulgar understanding of time is the degeneration of the worldtime, and the worldtime itself is the degeneration of temporality. In Being and Time, Heidegger interprets temporality as the ontological sense of care. Here, this threepart phrase is relied on to interpret temporality in the thought of Heidegger. The ontological counteracts the ontic. The ontic investigation is one that considers the entity presentathand and determined. But the ontological investigation focuses on the howbeing of an entity that is always anticipating itself by projecting itself upon its possibilities. The sense is not what is revealed at the end of the understanding act; but is what wherein the understandability of something maintains itself, namely, the condition for the possibility of understandability of a thing. Care implies what gives totality and unity to the structural aspects of Dasein. Care, which is the sense of Dasein’s being, is constituted through three items including existence, facticity, and fallenness. Temporality is the ontological sense of care; namely, the condition for the possibility of its understandability. Heidegger analyzes authentic existence to explain this word. The ontological structure of authentic existence is the anticipatory resoluteness towards death. The resolute existence that anticipates to death shows itself in the three ecstasies futurity, havingbeen, and makingpresent. Each of these three ecstasies is respectively the sense of one of the items of care. Hence, temporality in its unity is the ontological sense of care.