از‌آن‌خودسازی و فلسفه‌ ژیل دلوز: جستاری درباره‌ ارتباط تفکر و ضد‌افلاطون‌گراییِ دلوزی با هنر مدرن

جستار حاضر تلاشی است برای نشان دادن چند پیوند احتمالی میان نحوه تفکر دلوز و شیوه کار هنرمندان مدرن و پست مدرن. این قیاس در بستر ضد افلاطونگرایی دلوزی تعریف و تبیین می شود تا ببینیم که آیا می توان نسبتی برقرار کرد میان تلاش دلوز برای ضدیت با افلاطون گرایی، خواست او مبنی بر ایجاد یک شیوه تفکر جدید، و آنچه هنرمندان مدرن در عمل انجام داده اند یا خیر؟ در این مسیر پس از تعریف بعضی مفاهیم و نشان دادن اهمیت و کارکرد آنها در هنر مدرن، سعی خواهیم کرد رد پای همان مفاهیم را در اندیشه دلوزی نیز بیابیم. سپس ضدیت دلوز با افلاطون گرایی را با تکیه بر مفهوم وانموده یا سیمولاکروم تبیین خواهیم کرد و به انتقاد بدیو به افلاطون گرایی دلوز نیز به طور مختصر جواب خواهیم داد. در نهایت نیز نشان خواهیم داد که دلوز با تکیه بر این ضدیت و در واقع با استفاده از فرایند هایی فکری که متاثر از نوع مواجهه هنرمندان پست مدرن با موضوع کار خویش است، راه سومی را برای اندیشیدن به دنیای پر از تصویر معرفی می کند؛ راهی که نه رای به بازگشت و ارتجاع می دهد و نه همچون بودریار آدمی را یکسر در جهانی آخرالزمانی که از تصاویر آگنده است به حال خود وامی نهد.

Appropriation in Deleuze’s Philosophy: An Essay on Deleuze’s AntiPlatonism and its Relation with Modern Art

This paper would attempt to illustrate some possible links between Deleuze’s way of thinking and the practice of modern and postmodern artists. This analogy is defined and explained in the context of Deleuze’s antiPlatonism to see if there is a relation between Deleuze’s struggle to oppose antiPlatonism, his desire to create a new way of thinking, and what modern artists actually did in their practice. Hence, after defining some of the concepts and showing the importance and function of them in modern art, the paper would try to trace the same concepts in Deleuze’s thought. It will then explain Deleuze’s antiPlatonism putting emphasis on the concept of simulacrum; meanwhile, it will briefly answer Badiou’s critique of Deleuze’s antiPlatonism. Finally, it would show that Deleuze, relying on this opposition, and in fact inspired by intellectual processes used by postmodern artists, is trying to find a third way for thinking to a world full of images. He introduces a path that neither goes back and nor, as we find with Baudrillard, sees the world as an apocalyptic world of images in which we wander.