رابطۀ ادراک حسی با تجربۀ استتیکی و زیبایی در استتیک لایب‌نیتس

شرح لایب نیتس از ادراک حسی برای درک سنت استتیک عقل گرایانۀ آلمانی در قرن هجدهم بسیار حایز اهمیت است. تاملات او در این باب چارچوبی دکارتی دارد و برای دیدگاه های او دربارۀ تجربۀ استتیکی بسیار کانونی است. او با توجه به ماهیت واضح ولی مغشوش ادراک حسی، مفهوم کمال و لذت را تبیین می کند و از همین معبر ره به تعریف زیبایی می برد. کمال عبارت است از نیرو یا توانایی متحدساختن ویژگی های کثیر در یک ویژگی؛ لذت، از نظر او، عبارت است از احساس کمال در اشیا؛ زیبایی هم نزد او همانا تعمق یا تامل بر امری لذت بخش یا خوشایند، یا کمال شیء است. در این مقاله قصد داریم پس از بررسی اهمیت لایب نیتس در استتیک آلمان، ماهیت ادراک حسی نزد او، و سپس رابطۀ آن را با تجربۀ استتیکی، کمال، لذت و زیبایی در سپهر استتیک او بکاویم و در اخر هم نقد و نظری بر استتیک او داشته باشیم.

The Relationship Between Perception with Aesthetic Experience and Beauty in Leibniz’s Aesthetics

Leibniz’s account of perception for understanding of German rationalistic aesthetic tradition in 18 century is very crucial and important. His account of sense qualities has a Cartesian framework and it is so central to his views on aesthetic experience. He explains the concept of perfection and pleasure based on the clear but confused nature of perception. Accordingly, he defines beauty as follows: perfection is the ability or power to unite multiple properties into one; pleasure is feeling perfection in things. Beauty, for him, is the contemplation or reflection upon the pleasurable, or perfection of things. Having investigated the importance of Leibniz in German aesthetics, we intend to figure out the nature of perfection and its relationship to aesthetic experience, perfection, and beauty in his aesthetics.