ظهور ساختارگرایی جدید: نسل سوم استراتژی توسعه اقتصادی برای کشورهای درحال توسعه

این مقاله، مقاله ای نظری است که به تجزیه و تحلیل راهبردهای غالب توسعه اقتصادی برای کشورهای در حال توسعه می پردازد، هدف این مقاله نقد دو راهبرد جایگزینی واردات و تعدیل ساختاری از چشم انداز ساختارگرایی جدید است، ساختارگرایی جدید برآمده از تجربه های موفق حوزه پاسیفیک و چین، ویتنام و هند به ترتیب از 1978، 1986 و 1991 است. هم این طور ساختارگرایی جدید تحت تاثیر تجربه های ناکام گذار اقتصادی نیز قرار دارد. لذا این مقاله به سوالاتی از این قبیل نیز پاسخ می دهد که چرا گذار چین به اقتصاد بازار با مووفقیت همراه بوده است اما گذار شوروی به بازار شکست خورده است. یافته های این مقاله نشان می دهد که بر طبق ساختارگرایی جدید، کشورهای فقیر، از قابلیت هایی نهفته و مزیت هایی برخوردارند که در صورت بالفعل شدن آنها، این دولت ها قادر به نرخ رشدهای شتابان و بستن شکاف عقب ماندگی اند، در این مقاله این مزایا و چگونگی بالفعل شدن آنها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است، روش تحقیق در این مقاله تبیینی و شیوه گردآوری داده ها نیز کتابخانه ای است.

the emergence of new structuralism: the third generation of economic development strategy for developing countries

this article is a theoretical article that analyzes the dominant strategies of economic development for developing countries. the purpose of this article is to criticize two strategies of import substitution and structural adjustment from the perspective of new structuralism, the new structuralism emerging from successful experiences in the field. pacific and china, vietnam and india from 1978, 1986 and 1991 respectively. in the same way, the new structuralism is also influenced by the unsuccessful economic experiences. the findings of this article show that according to the new structuralism, poor countries have hidden capabilities and advantages that, if they are realized, these governments are able to achieve rapid growth rates and close the backwardness gap. in this article, this advantages and how to actualize them have been analyzed .