اثرات مکمل‌ سازی اینولین و مخمر اتولیز (saccharomyces cerevisiae) بر عملکرد تولید، خصوصیات کمی و کیفی تخم، ریخت ‌شناسی و جمعیت میکروبی روده کوچک بلدرچین‌ های ژاپنی تخم ‌گذار

مقدمه و هدف: از آنجایی‎ که استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها در تغذیه طیور به‎دلیل ایجاد مقاومت آنتی‌بیوتیکی و تهدید سلامت انسان در بسیاری از کشورهای جهان ممنوع و یا به‌طور جدی محدود شده است. لذا امروزه به استفاده از جایگزین‌های آنها نظیر پروبیوتیک‌ها، پری‌بیوتیک‌ها، سین‌بیوتیک‌ها، اسیدهای آلی و گیاهان دارویی توجه ویژه‌ای شده است. پری‌بیوتیک‌ها فیبرهای غذایی خاصی هستند که به‎طور مستقیم توسط دستگاه گوارش پرنده قابل هضم نیستند. اما به‎عنوان غذا برای باکتری‌های مفید روده عمل می‌کنند و باعث رشد و تکثیر آن‌ها می‌شوند. با افزایش جمعیت این باکتری‌های مفید، محیط روده به‎گونه‌ای تغییر می‌کند که از رشد باکتری‌های مضر جلوگیری کرده و سیستم ایمنی پرنده را تقویت می‌کند. در نتیجه، استفاده از پری‌بیوتیک‌ها در تغذیه طیور منجر به بهبود هضم و جذب مواد مغذی، افزایش رشد، تقویت سیستم ایمنی، کاهش بروز بیماری‌ها و در نهایت افزایش تولید و بهبود کیفیت محصول می‌شود. پروبیوتیک‌ها میکروارگانیسم‌های زنده‌ای هستند که با افزودن به جیره غذایی طیور، تعادل میکروبی روده را به‎نفع باکتری‌های مفید تغییر می‌دهند. این باکتری‌های مفید با تولید اسیدهای چرب کوتاه ‌زنجیر، تقویت سیستم ایمنی، بهبود هضم و جذب مواد مغذی، و کاهش رشد باکتری‌های بیماری‌زا، به سلامت روده و عملکرد کلی پرنده کمک می‌کنند. در نتیجه، استفاده از پروبیوتیک‌ها در تغذیه طیور منجر به افزایش رشد، بهبود ضریب تبدیل غذایی، کاهش تلفات، و افزایش کیفیت لاشه می‌شود. در این میان اینولین و مخمرهایی نظیر ساکارومایسز سرویسیه (saccharomyces cerevisiae) که به‎ترتیب در زمره پری‌بیوتیک‌ها و پروبیوتیک‌ها به‌شمار می‌روند دارای اثرات مفیدی جهت بهبود عملکرد طیور می‌باشند. مواد و روش‌ها: این آزمایش به‎صورت فاکتوریل 2×2 با استفاده از 240 قطعه بلدرچین تخم‌گذار ژاپنی(coturnix coturnix japonica( در سن 45 روزگی در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار، 6 تکرار در هر تیمار و 10 قطعه پرنده در هر تکرار انجام شد. فاکتورها عبارت بودند از اینولین (سطوح صفر و 15 گرم در کیلوگرم) و مخمر اتولیز (saccharomyces cerevisiae) (سطوح صفر و 1/5 گرم در کیلوگرم). پرندگان قبل از شروع آزمایش جهت سازگاری به‎مدت 1 هفته در قفس‌های آزمایشی موردنظر قرار گرفته و با یک جیره تجاری مورد تغذیه قرار گرفتند. طول دوره آزمایش 7 هفته بود و پرندگان در کل دوره آزمایش به آب و خوراک دسترسی آزاد داشتند. کلیه جیره‌های آزمایشی دارای انرژی و پروتئین خام یکسان بودند. تولید تخم (تعداد و وزن) به‎صورت روزانه ثبت و مصرف خوراک به‎صورت هفتگی محاسبه شد. در انتهای آزمایش ضریب تبدیل خوراک نیز از تقسیم خوراک مصرفی (گرم) بر توده تخم تولیدی (گرم) محاسبه شد. جهت تعیین صفات کمی و کیفی تخم نیز از تخم‌های جمع‌آوری شده در 4 روز پایانی آزمایش استفاده گردید. در روز پایانی دوره آزمایش یک پرنده به‎ازای هر تکرار به‎طور تصادفی انتخاب، مورد خون‌گیری و سپس کشتار قرار گرفت. از بافت ژژونوم جهت بررسی خصوصیات ریخت‌شتاسی و همچنین از محتویات ایلئوم جهت بررسی جمعیت میکروبی نمونه‌گیری شد. یافته‌ها: نتایج این آزمایش نشان داد که مکمل‌سازی مخمر اتولیز منجر به کاهش مصرف خوراک شد (0/05>p). افزودن اینولین و مخمر اتولیز به جیره غذایی منجر به افزایش تولید و توده تخم و بهبود ضریب تبدیل خوراک شد (0/05>p). اثرات متقابل معنی‌داری بین اینولین و مخمر اتولیز بر تولید تخم مشاهده گردید (0/05>p). این اثر متقابل نشان داد که افزودن مخمر در جیره‌های فاقد اینولین منجر به افزایش معنی‌دار تولید تخم می‌شود (0/05>p). همچنین افزودن اینولین به جیره‌های فاقد مخمر منجر به افزایش معنی‌دار تولید تخم می‌شود (0/05>p). همچنین مخمر اتولیز باعث افزایش معنی‌دار وزن و ضخامت پوسته تخم شد (0/05>p). هیچ‌گونه اثرات اصلی معنی‌داری از اینولین و یا اثر متقابل بین دو مکمل بر خصوصیات کمی و کیفی تخم مشاهده نشد (0/05p). هیچ‌گونه اثرات اصلی معنی‌داری از اینولین و یا اثر متقابل بین دو مکمل بر خصوصیات ریخت‌شناسی ژژونوم مشاهده نشد (0/05p). اثرات متقابل بین اینولین و مخمر نشان داد که افزودن مخمر به جیره‌های حاوی اینولین منجر به کاهش معنی‌دار جمعیت کولیفرم در ایلئوم می‌شود (0/05>p). بررسی فراسنجه‌های خونی نشان داد که مکمل‌سازی مخمر اتولیز منجر به کاهش معنی‌دار سطح کلسترول سرم خون می‌شود (0/05>p). نتیجه‌گیری: به‌طور کلی نتایج این آزمایش نشان داد که هر دو مکمل اینولین و مخمر اتولیز به‎ترتیب در سطوح 15 و 1/5 گرم در کیلوگرم جیره غذایی به‎طور جداگانه و ترکیبی، تاثیر مثبتی بر عملکرد تولید بلدرچین‌های تخم‌گذار دارند. بهبود ساختار روده توسط مخمر اتولیز و تغییر در جمعیت میکروبی روده در راستای افزایش باکتری‌های مفید توسط هر دو مکمل، نشان‌دهنده اثرات سینرژیک آن‌ها می‌باشد. این یافته‌ها حاکی از آن است که استفاده ترکیبی از این دو مکمل می‌تواند یک رویکرد تغذیه‌ای کارآمد برای ارتقاء سلامت و عملکرد تولید بلدرچین‌ها باشد. 

effects of supplementation of inulin and yeast autolysate (saccharomyces cerevisiae) on the productive performance, egg quality, intestinal morphology, and microflora of laying japanese quails

background: the use of antibiotics in poultry feed has been banned or severely restricted in many countries due to the development of antibiotic resistance and threats to human health. therefore, there has been a significant focus on alternative feed additives, such as probiotics, prebiotics, synbiotics, organic acids, and herbal products. prebiotics are specific dietary fibers that cannot be directly digested by the bird’s digestive system but serve as food for beneficial gut bacteria, promoting their growth and proliferation. by increasing the population of these beneficial bacteria, the gut environment is altered in a way that inhibits the growth of harmful bacteria and strengthens the bird’s immune system. consequently, the use of prebiotics in poultry feed leads to improved digestion and nutrient absorption, increased growth, a strengthened immune system, reduced disease incidence, and ultimately increased production and improved product quality. probiotics are live microorganisms that, when added to poultry feed, alter the microbial balance of the gut in favor of beneficial bacteria. these beneficial bacteria produce short-chain fatty acids, strengthen the immune system, improve digestion and nutrient absorption, and reduce the growth of pathogenic bacteria, contributing to gut health and overall bird performance. as a result, the use of probiotics in poultry feed leads to increased growth, improved feed conversion ratio (fcr), reduced mortality, and improved carcass quality. in this context, inulin and yeasts such as saccharomyces cerevisiae, which are classified as prebiotics and probiotics, respectively, have shown beneficial effects on improving poultry performance.methods: this experiment was performed as a 2 × 2 factorial arrangement, using a total of 240 japanese laying quails (coturnix japonica) at 45 days of age in a completely randomized design with four treatments, six replicates per treatment, and 10 birds per replicate. the factors were inulin (0 and 15 g/kg) and yeast autolysate (s. cerevisiae) (0 and 1.5 g/kg). the birds were placed in the experimental cages for one week prior to the start of the experiment for adaptation and fed a commercial diet. the experimental period lasted 7 weeks, and the birds had ad libitum access to feed and water during the entire experimental period. the experimental diets were formulated to have similar amen and crude protein. egg production (number and weight) was recorded daily, and feed intake was calculated weekly. at the end of the experiment, the fcr was calculated by dividing the feed consumed (in grams) by the produced egg mass (in grams). the eggs collected in the last 4 days of the experiment were used to determine the quantitative and qualitative characteristics of the eggs. one bird per replicate was randomly selected, bled, and then slaughtered on the final day of the experimental period. samples were collected from the jejunum tissue for histological examination and from the ileum content for microbial population analysis.results: the results of this experiment demonstrated that supplementation with autolyzed yeast led to a decrease in feed intake (p < 0.05). the addition of inulin and autolyzed yeast to the diet resulted in an increase in egg production and mass, as well as an improvement in fcr (p < 0.05). a significant interaction was observed between inulin and autolyzed yeast on egg production(p < 0.05). this interaction indicated that adding yeast to diets without inulin resulted in a significant increase in egg production (p < 0.05). additionally, adding inulin to diets without yeast resulted in a significant increase in egg production (p < 0.05). autolyzed yeast significantly increased egg weight and shell thickness (p < 0.05).