مبنای زبان‎شناسی چهره در فلسفه اخلاق لویناس

ایمانوئل لویناس یکی از مهم‎ترین فیلسوفان عصر جدید به‎شمار می‎آید. اهمیت فلسفه او در اخلاق نمایان می‎شود. در فلسفه اخلاق لویناس، سوژه‎محوری از اولویت خارج می‎گردد و «دیگری» و «چهره» او در اولویت قرارمی‎گیرد، به‎نحوی‎که چهره دیگری بر پیام‎های اخلاقی دلالت می‎کند و سوژه با دریافت این پیام‎های اخلاقی، در خود احساس وظیفه می‎کند خود را در برابر دیگری پاسخ‎گو و مسئولیت‎پذیر بداند. اما پرسش این است که در فلسفه اخلاق لویناس مقصود از «چهره» در مواجهه با دیگری چیست؟ و وجه اخلاقی آن با چه مبنایی قابل توجیه است؟. در ساختارگرایی و نشانه‎شناسی فیلسوفانی هم‎چون فردینان دوسوسور، امورات بیرونی در عالم واقع، نشانه هستند و این نشانه‎ها در محدوده مفاهیم و مقولات ذهنی سوژه، معنا می‎گیرند. این معنا، در نهایت به موضوعات هستی‎شناسی تقلیل پیدا کند. اما فلسفه اخلاق لویناس نوعی ساختارشکنی و عصیان‎گری در مقابل ساختارگرایی و نشانه‎شناسی فیلسوفانی هم‎چون سوسور است. در فلسفه اخلاق لویناس، چهره دیگری به‎مثابه نشانه اخلاقی است که سوژه را به پذیرش پیام‎های اخلاقی و مسئولیت‎پذیری در برابر دیگری دعوت می‎کند. در چنین موقعیتی؛ پیام‎ها و فرامین اخلاقی به موضوعات هستی‎شناسی تقلیل پیدا نمی‎کنند. به‎نظر می‎رسد لویناس تلاش می‎کند وجه اخلاقی چهره را بر مبنای زبان‎شناسی توجیه نماید.

the basis of linguistics of face in levinas's moral philosophy

emmanuel levinas is considered one of the most important philosophers of the modern era. the importance of his philosophy is evident in ethics. in levinas's moral philosophy, the subject-centeredness is removed from priority and the other and their face are prioritized, in such a way that the other's face indicates moral messages and the subject, upon receiving these moral messages, feels a duty to consider themselves accountable and responsible to the other. but the question is, what is the meaning of face in facing the other in levinas's moral philosophy? and on what basis can its moral aspect be justified? in the structuralism and semiotics of philosophers such as ferdinand de saussure, external matters in the real world are signs, and these signs take on meaning within the scope of the subject's mental concepts and categories. this meaning is ultimately reduced to ontological issues. levinas's moral philosophy, however, is a kind of deconstruction and rebellion against the structuralism and semiotics of philosophers like saussure. in levinas's moral philosophy, the face of the other is a moral sign that invites the subject to accept moral messages and take responsibility towards the other. in such a situation, moral messages and commands are not reduced to ontological issues. it seems that levinas is trying to justify the moral aspect of the face on the basis of linguistics.