etude des indications spatio-temporelles dans les œuvres théâtrales de samuel beckett

Cette étude explore l’utilisation des indications spatio-temporelles dans les œuvres théâtrales de samuel beckett, mettant en évidence leur rôle fondamental dans la structuration de ses pièces. les concepts d’espace et du temps, détachés de leur sens habituel, deviennent des objets obsédants pour les personnages beckettiens, soulignant ainsi la dimension existentialiste et absurde qui caractérise ses œuvres. l’objectif principal de cette recherche est d’analyser comment ces éléments spatio-temporels contribuent à la création d’un univers clos et oppressant, où les personnages sont pris au piège d’un cycle répétitif, sans espoir d’évasion ni de progression. cette étude repose sur une analyse structurelle qui s’articule autour de trois axes principaux : l’analyse du langage verbal, paraverbal, et de la structure textuelle. ces approches seront explorées pour montrer comment beckett utilise les éléments spatio-temporels pour construire un univers théâtral hermétique et oppressant. l’analyse révèle que ces éléments jouent un rôle crucial non seulement dans la caractérisation des personnages, mais aussi dans la création de l’atmosphère théâtrale. les résultats suggèrent que ces éléments influencent profondément la perception émotionnelle et philosophique du spectateur, ouvrant ainsi de nouvelles perspectives pour les recherches futures sur leur impact dans le théâtre minimaliste. l’étude repose sur les théories de franck evrard, marie-claude hubert, bruno clément et anne ubersfeld, en se concentrant sur les didascalies, les dialogues et les éléments paraverbaux, afin d’éclairer leur rôle dans la construction de l’univers théâtral de beckett.

مطالعه‌ی نشانه‌های مکانی-زمانی در آثار نمایشی ساموئل بکت

این پژوهش، با رویکرد تحلیل ساختاری، به بررسی نقش و کاربرد نشانه‌های مکانی-زمانی در آثار نمایشی ساموئل بکت می‌پردازد و اهمیت بنیادین آن‌ها را در ساختار نمایشنامه‌های او برجسته می‌سازد. در جهان بکتی، مفاهیم مکان و زمان از معنای معمول خود تهی شده و به عناصری آزاردهنده و وسواس‌گونه برای شخصیت‌ها تبدیل می‌شوند. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل نقش این عناصر در خلق جهانی بسته و خفقان‌آور است؛ جهانی که در آن شخصیت‌ها در چرخه‌ای تکرارشونده گرفتارند، بی‌آنکه امیدی به رهایی یا پیشرفت داشته باشند. این پژوهش، بر سه رویکرد اصلی استوار است: بررسی زبان کلامی، زبان فراکلامی، و ساختار متن. در تئاتر بکت، اهمیت نشانه‌های فراکلامی هم‌سنگ با واژه‌هاست؛ شخصیت‌های او پیش از بیان هر واژه‌ای، با حضور خاموش و بدن خود بر صحنه ارتباط برقرار می‌کنند. در زیبایی‌شناسی نمایشی بکت، این خود صحنه است که پیش از هر سخن‌گویی، با تماشاگر وارد تعامل می‌شود. این پژوهش، با بهره‌گیری از نظریات فرانک اورار، ماری-کلود اوبر، برونو کلمان و آن اوبرسفلد، به بررسی عمیق‌تر نقش نشانه‌های مکانی-زمانی در آثار نمایشی بکت می‌پردازد و تاثیر آن‌ها را بر ساختار و فضای تئاتری او روشن می‌سازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که این عناصر نه‌تنها در شخصیت‌پردازی و فضاسازی نمایشنامه‌های بکت نقشی کلیدی دارند، بلکه بر درک عاطفی و فلسفی تماشاگر نیز تاثیری عمیق می‌گذارند. این نتایج، افق‌های جدیدی را برای پژوهش‌های آینده درباره‌ی نقش این نشانه‌ها در تئاتر مینیمالیستی می‌گشایند.