favoriser la motivation pour la littérature chez les étudiants iraniens en classe de fle grâce à la didactique interculturelle

Le terme «interculturel» évoque les relations entre individus qui se distinguent par la coexistence de multiples cultures et leurs interactions, tout en respectant les identités d’autrui. la problématique principale de cette recherche consiste en comment appliquer la didactique interculturelle en classes de fle dans les universités iraniennes. nous nous interrogeons sur la question suivante: la didactique interculturelle pourrait-elle accroître la motivation des étudiants iraniens pour la littérature? pour y répondre, nous avons développé un questionnaire validé, qui a montré une forte cohérence interne ainsi qu’une convergence significative des dimensions évaluées, comme les ont déjà montrés moharramzadeh et ses collègues (2024). nous formulons l’hypothèse que la didactique interculturelle peut accroître la motivation des étudiants pour les contenus littéraires. dans cette perspective, la nouveauté de cette recherche repose sur l’approche interculturelle et l’utilisation simultanée de textes littéraires persans et français. nous espérons que cette perspective nous conduira à notre objectif de rendre inévitable l’intégration conjointe de la littérature nationale et de la littérature cible dans les cours de langue française. les résultats provenus du test t pour deux échantillons indépendants (p < 0,05, t (198) = 9,78), selon lesquelles nous avons inféré que le groupe expérimental a atteint une meilleure moyenne par rapport au groupe témoin après avoir reçu les formations.

افزایش علاقه‌مندی دانشجویان ایرانی به مطالعۀ ادبیات با استفاده از آموزش میان‌فرهنگی در کلاس‌های زبان فرانسه

اصطلاح «میان‌فرهنگی» به روابط میان افرادی اشاره دارد که با وجود فرهنگ‌های متعدد و در حالی که به هویت‌ همدیگر احترام می‌گذارند، با تعامل بین آن‌ها مشخص می‌شود. از این‌رو، مسئلۀ اصلی این پژوهش عبارت است از اینکه چگونه می‌توان آموزش میان‌فرهنگی را در کلاس‌های درسی دانشگاه‌های ایران اجرایی نمود؟ پرسش اصلی ما نیز این است که آیا آموزش میان‌فرهنگی می‌تواند انگیزه دانشجویان ایرانی را برای مطالعۀ ادبیات افزایش دهد؟ برای پاسخ به این پرسش، ابزار اصلی تحقیق ما پرسشنامه‌ای بود که توسط محققان طراحی شده بود. همان‌طور که قبلاً توسط بهنام محرم‌زاده و همکاران (2024) بررسی شده است، اعتبار و استانداردسازی پرسشنامه در ابعاد مختلف به‌دقت بررسی شده و نشان‌دهنده همگرایی قوی و سطح بالای همگرایی داخلی عوامل سازنده است. فرضیۀ ما در این تحقیق که بر پایه آموزش زبان‌های خارجی از طریق متون ادبی است، این است که آموزش میان‌فرهنگی بتواند علاقه‌مندی دانشجویان را به محتوای ادبی افزایش دهد. نوآوری این تحقیق نیز در به‌کارگیری رویکرد بین‌فرهنگی و بهره‌برداری از متون ادبی فارسی در کنار ادبیات فرانسه بر می‌گردد. امیدواریم این نگاه بتواند ما را به هدفمان مبنی بر اجتناب ناپذیر نمودن استفاده از ادبیات مبدا و مقصد در کنار هم در کلاس‌های زبان فرانسه برساند. گفتنی است: ما در جدول 7-4، که نتایج آزمون t مستقل را ارائه می‌دهد، نتایج آزمون t برای دو نمونه مستقل را مشاهده کردیم (p < 0.05)، t (198) = 9.78) که بر اساس آن نتیجه گرفتیم که گروه آزمایشی پس از دریافت آموزش‌ها، به میانگین بهتری نسبت به گروه کنترل رسیده و به مطالعۀ ادبیات علاقه‌مند تر شده است.