l’étude des seuils entre le hors-texte et le texte dans le grand vestiaire de romain gary

Chaque roman a deux seuils, un seuil initial et un seuil final; ces deux seuils sont les intersections des deux mondes, le monde réel (le hors-texte) et le monde imaginaire (le texte). l’incipit, le seuil initial, est le lieu où la voix narrative commence à apparaître dans le monde imaginaire du récit. cette relation, créée entre le lecteur et le texte par l’incipit sera terminée à la clôture du texte. or, la partie finale est aussi considérée comme une position stratégique parce qu’elle fait état des données spatio-temporelles qui sont vitales pour le lecteur. dans cette recherche nous allons étudier le rôle et l’importance de ces deux seuils entre le hors-texte et le texte dans le grand vestiaire de romain gary. nous visons à étudier comment l’auteur fait entrer le lecteur du hors-texte dans le texte et comment il le fait sortir du texte vers le hors-texte. nous essayons alors de présenter, tout d’abord, des bases méthodologiques et des explications sur la notion de l’incipit et de la clôture et ensuite nous procédons à une analyse descriptive du texte. les résultats de cette recherche nous montrent que l’auteur prend recours à des techniques différentes pour présenter le lecteur au milieu des évènements. ensuite il utilise un système énigmatique pour encourager le lecteur à suivre les évènements de l’histoire. les thèmes répétitifs dans l’incipit et la clôture fortifient l’homogénéité du texte d’autant plus qu’elles font état de l’habilité de l’auteur pour former les deux seuils initial et final.

بررسی تکنیک‌های پردازش آستانه‌های بین برون‌متن و متن در رختکن بزرگ اثر رومن گاری

هر رمان دو آستانه دارد، یک آستانه‌ی آغازین و یک آستانه‌ی پایانی. این دو آستانه، محل تقاطع دو دنیا، دنیای واقعی (برون‌متن) و دنیای خیالی (متن) هستند. پیش‌گویه، یعنی آستانه‌ی آغازین، جایی است که صدای روایی در دنیای خیالی داستان شروع به ظهور و پیدایش می‌کند. این رابطه که بین خواننده و متن توسط پیش‌گویه ایجاد شده، در خاتمه‌ی متن به پایان می‌رسد. لذا، بخش پایانی نیز یک جایگاه استراتژیک تلقی می‌شود زیرا شامل داده‌های مکانی-زمانی می‌شود که برای خواننده حیاتی است. در این تحقیق به بررسی نقش و اهمیت این دو آستانه‌ی بین برون‌متن و متن در رختکن بزرگ اثر رومن گاری خواهیم پرداخت. هدف ما این است که بررسی کنیم نویسنده چگونه خواننده را از برون‌متن به متن می‌آورد و چگونه او را از متن به برون‌متن خارج می‌کند. بنابراین، سعی می‌کنیم ابتدا مبانی روش‌شناختی و توضیحاتی درباره‌ی مفاهیم پیش‌گویه و خاتمه ارائه کنیم و سپس به تحلیل توصیفی متن می‌پردازیم. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که نویسنده از تکنیک‌های مختلفی برای وارد کردن خواننده به میانه‌ی رویدادها استفاده می‌کند. سپس با بکارگیری شیوه‌های رمزآلود خواننده را به دنبال کردن وقایع داستان تشویق می‌کند. مضامین تکراری در پیش‌گویه و خاتمه، همگنی متن و نیز مهارت نویسنده در شکل‌دهی دو آستانه‌ی آغازین و پایانی را نشان می‌دهد.