عملکرد هیدرولوژیکی توسعه کم‌اثر مبتنی بر نفوذ تحت معیارهای طراحی مختلف

شهرسازی موجب افزایش سطوح نفوذناپذیر و در نتیجه تولید رواناب بیش‌تر می‌شود. تولید رواناب بیش‌تر می تواند خطر سیلاب را افزایش دهد. بنابراین استفاده از روش های کنترل رواناب ضرورت پیدا می کند. روش های توسعه کم‌اثر از جمله روش های نوین کنترل رواناب است. واحد زیست‌ماند یکی از روش های توسعه کم‌اثر است که به‌دلیل کاهش قابل‌توجه حجم رواناب و افزایش نفوذ موردتوجه قرار گرفته است. با این‌حال عملکرد جامع واحد زیست‌ماند در مناطق مختلف و برای طراحی های مختلف متفاوت است. در پژوهش حاضر عملکرد واحد زیست‌ماند تحت شرایط طراحی مختلف موردارزیابی قرار گرفت. هم‌چنین برای بررسی عملکرد واحد زیست‌ماند از مدل swmm در مدل‌سازی منطقه موردمطالعه استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که واحد زیست‌ماند امکان کاهش سیلاب و افزایش نفوذ را دارد. واحد زیست‌ماند موجب کاهش اوج رواناب خروجی از منطقه به مقدار 65 تا 25 درصد برای بارش با دوره های بازگشت دو تا 20 ساله شد. نتایج هم‌چنین نشان داد که با افزایش ضخامت لایه سطحی واحد زیست‌ماند امکان کاهش بیش‌تر رواناب وجود دارد. افزایش هدایت هیدرولیکی اشباع لایه خاک واحد زیست‌ماند نیز موجب افزایش عملکرد این روش توسعه کم‌اثر می‌شود. پژوهش حاضر نشان می دهد به‌کارگیری روش های توسعه کم‌اثر مبتنی بر نفوذ (همچون واحد زیست‌ماند) می تواند در بهبود شرایط هیدرولوژیکی مناطق شهری کمک‌کننده باشد.

hydrological performance of the infiltration based low impact development under different design criteria

urbanization increases impervious areas and results in more runoff generation. more runoff generation can increase the risk of flooding. therefore, it becomes necessary to use runoff control measures. low impact development (lid) methods are among the runoff control measures. the bioretention cell is one of the low impact development methods that has been noticed due to the significant reduction in runoff volume and increase in infiltration. however, the overall performance of the bioretention cell varies in different areas and different designs. in the present study, the performance of bioretention cells was evaluated under different design conditions. also, the swmm model was used in the modeling of the study area to evaluate the performance of the bioretention cells. the results of the present study showed that the bioretention cells are capable of reducing flood and increasing infiltration. bioretention cells reduced the peak discharge by 65 to 25 percent for rainfall with a return period of two to 20 years. the results also showed that by increasing the thickness of the surface layer of the bioretention cell, there would be even more runoff reduction. increasing the saturated hydraulic conductivity of the soil layer of the bioretention cell also increases the performance of this low impact development method. the present study shows that the use of infiltration based low impact development methods, such as bioretention cell, can help in improving the hydrological conditions of urban areas.