بررسی میزان برخی از فلزات سنگین در بافت های عضله و کبد ماهی کفال طلائی دریای خزرchelon auratus (risso, 1810) در سواحل جنوبی دریای خزر در استان گیلان

مقدمه: کفال ماهیان بخش قابل توجهی از صید ماهیان استخوانی دریای خزر را به خود اختصاص می دهند. ورود فلزات سنگین در فرم های آلی و غیرآلی به منابع آبی و تجمع زیستی آن در ماهیان خوراکی می تواند از منظر سلامت عمومی بسیار حائز اهمیت باشد. مواد و روش ها: به منظور تعیین میزان فلزات سنگین در بافت های عضله و کبد ماهی کفال طلایی (chelon auratus) در فصل صید 1400-1401 تعداد 27 عدد ماهی کفال از پره های صیادی استان گیلان تهیه و با استفاده از دستگاه اسپکتوفتومترicp-oes میزان فلزات سنگین در این ماهیان اندازه گیری شد. هدف از این بررسی مقایسه میزان فلزات سنگین مورد سنجش با استانداردهای معتبر بین المللی who، fao، maff و اتحادیه اروپا بود. نتایج: میانگین فلزات سنگین آرسنیک، کادمیوم، سرب، جیوه، مس، روی و آهن در بافت عضله ماهی کفال طلایی به ترتیب 0.323±0.377، 0.086±0.127، 0.077±0.182، 0.075±0.125، 0.481±0.432، 2.550±2.420 و 9.170±6.870 میکروگرم در گرم اندازه گیری شد. اندازه گیری میزان این فلزات سنگین در بافت کبد ماهیان مورد بررسی و مقایسه آن با بافت عضله نشان داد که در همه موارد میزان تجمع فلزات در کبد بیش تر است.بحث و نتیجه گیری: مقایسه تجمع فلزات سنگین مورد بررسی با استانداردهای معتبر جهانی نشان داد که در همه موارد میزان این فلزات سنگین در بافت خوراکی ماهی (عضله) کم تر از حد استاندارد سازمان بهداشت جهانی (who)، سازمان خوار و بار جهانی (fao) و وزارت شیلات و کشاورزی انگلیس (maff) است. در قیاس با استاندارد اتحادیه اروپا (european union) نیز به استثناء دو فلز آرسنیک و کادمیوم، تجمع سایر فلزات سنگین در عضلات در محدوده استاندارد بود.