تحلیل روایت‌شناختی موزه‌های هنر با تاکید بر مفهوم قاب‌بندی به مثابه بُعد رویدادها بر اساس آرای میکه بال و سیمور چتمن

اگرچه از اصطلاح و استعاره روایت در ادبیات موزه‌شناسی بسیار استفاده می‌گردد اما کمتر از چیستی و چگونگی روایت در آن سخن به میان آمده و رویکردهای موجود، بیشتر جنبه‌های انتقادی را پوشش داده‌اند. پژوهش حاضر که با روش توصیفی-تحلیلی در چهارچوب «نظریه روایت»‌‌‌‌‌ و با استفاده از زاویه‌بندی نظری آرای سیمور چتمن و میکه بال صورت گرفته و در پی پاسخ به این پرسش کلی است که از منظر روایت‌شناسی، در موزه‌های‌هنر‌، زنجیره‌ای از واحدها یا رویدادها، چگونه گفتمان روایی را شکل می‌دهند؟ و در این راستا این پرسش خاص را مطرح می‌سازد که چگونه می‌توان مفهوم قاب‌بندی را به‌مثابه بعد رویداد و داستان در تحلیل روایت شناختی موزه‌های هنر‌ به‌کار برد. در این پژوهش با تاثیر از آراء میکه بال برای سطح داستان یا رویدادها در روایت نمایشگاهی، دو گونه «قاب‌بندی‌های پیشین» و «قاب‌بندی‌های پسین» به‌مثابه عوامل تشکیل‌دهنده رویدادها تبیین ‌شدند و از طریق تطبیق مولفه‌های پنج‌گانه بُعد موجودات-فضا در آراء سیمور چتمن، عناصر مرتبط با سازماندهی بصری به عنوان دسته اول «قاب‌بندی‌های ‌پسین» مقوله‌بندی شدند. همچنین عناصر تفسیری همچون متون و رسانه‌های کلامی نیز به عنوان بخش دوم «قاب‌بندی‌های پسین» شناسایی شدند. گونه‌های رویدادهای اصلی و رویدادهای وابسته در روایت‌شناسی نمایشگاهی نیز با مثال‌هایی در مورد چیدمان آثار در گالری‌ها در این پژوهش مطرح می‌گردند. این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه کاربرد روایت‌شناسی بیشتر در ادبیات مطرح گردیده است اما در روایت نمایشگاهی موزه‌های هنر نیز می‌توان مفهوم قاب‌بندی برای بعد رویداد (داستان) را در مقابل بعد گفتمان در روایت‌شناسی تطبیق داد و به گونه خاص روایت‌شناسی نمایشگاهی برای موزه‌های هنر نیز پرداخت.

narratological analysis of art museums with an emphasis on the concept of framing as the event's dimension based on mieke ball & symour chatman's theories

although the term and metaphor of narrative are widely developed in museum studies، there have been limited discussions about the essence and methodology of narration in this context، and existing approaches mostly cover critical aspects. this research، employing a descriptive-analytical method within the framework of narrative theory is based on the views of mieke bal and seymour chatman and attempts to clarify the general question that، how and through which techniques، the narrative units or events in art museums contribute to the formation of narrative discourse. and in this regard، it raises the specific question of how to use the concept of framing as event/story dimension in the narratological analysis of art museums. in this study، with the influence of mike ball's views on the story (fabula) level or events in the exhibition narrative، two types of prior-framings and posterior-framings were explained as the factors that make up the events، and through the application of the five components of the story-existence dimension in seymour chatman's views، elements related to visual organization were categorized as the first category of posterior framings. furthermore، interpretive elements such as texts and verbal media were also identified as the second part of posterior framings. the types of cardinal and related events in exhibition narratology are also discussed in this research with examples of the arrangement of works in galleries.this investigation indicates that although the application of narratology has been discussed more in the literature، but in the exhibition narrative of art museums، the concept of framing can be applied for the event/story dimension along with the discourse dimension in the exhibition narrative، and in a special way، exhibition narratology for art museums as well.