بررسی سیستمی پیوند میان تاب‌آوری اکولوژیک، جزایر حرارتی شهری و سلامت عمومی

با توجه به رشد شهرنشینی و افزایش آسیب‌پذیری ناشی از تغییرات اقلیمی، تاب‌آوری شهری به‌عنوان رویکردی کلیدی در برنامه‌ریزی برای دستیابی به پایداری مطرح شده است. یکی از چالش‌های اساسی در این حوزه، کمبود پژوهش‌های میان‌رشته‌ای است که تعاملات سیستمی میان تاب‌آوری اکولوژیکی، کاهش جزایر حرارتی شهری و سلامت انسانی را به‌طور جامع بررسی کنند. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی معیارهای مشترک بین تاب‌آوری اکولوژیکی، کاهش جزایر حرارتی شهری و سلامت ازطریق رویکردی میان‌رشته‌ای است. همچنین، این مطالعه به‌دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه تاب‌آوری اکولوژیکی می‌تواند ازطریق کاهش جزایر حرارتی شهری، سلامت‌ زیستی، روانی و اجتماعی را بهبود بخشد و آیا یک مدل چندلایه و سیستمی می‌تواند ارتباط غیرمکانیکی (شبکه‌ای) بین این عوامل را تبیین کند. این پژوهش از روش‌شناسی نظام‌مند پریسما برای شناسایی معیارهای مشترک بین سه حوزۀ مذکور استفاده کرده است. با تحلیل مطالعات پیشین و بررسی داده‌های موجود، چهارچوبی مفهومی برای درک بهتر تعاملات سیستمی میان این مولفه‌ها ارائه شده است. این پژوهش چهارچوب تاب‌آوری چندلایه‌ای را پیشنهاد می‌کند که در آن تاب‌آوری اکولوژیکی، کاهش جزایر حرارتی شهری و سلامت عمومی به‌عنوان مولفه‌های وابسته در یک سیستم شهری تطبیقی مفهوم‌سازی می‌شوند. نتایج نشان می‌دهد ادغام این سه مفهوم در یک رویکرد سیستمی می‌تواند ظرفیت تطبیقی شهرها را ارتقا داده و استرس‌های محیطی را کاهش دهد. همچنین، این مطالعه بر ضرورت درنظرگرفتن تاب‌آوری شهری به‌عنوان یک چالش چندمقیاسی و میان‌رشته‌ای تاکید دارد و پیشنهاد می‌کند پژوهش‌های آینده بر توسعۀ مدل‌های عملیاتی برای ارزیابی و پیش‌بینی تاثیرات این تعاملات تمرکز کنند.

systemic intersections of ecological resilience, urban heat islands, and public health

with the growth of urbanization and the increasing vulnerability caused by climate change, urban resilience has emerged as a key approach in planning for sustainability. one of the major challenges in this field is the lack of interdisciplinary research that comprehensively analyzes the systemic interactions between ecological resilience, urban heat island mitigation, and human health. the primary objective of this study is to identify the shared criteria between ecological resilience, urban heat island mitigation, and human health through an interdisciplinary approach. additionally, this research seeks to answer how ecological resilience can enhance biological, psychological, and social health by reducing urban heat islands and whether a multi-layered, systemic model can explain the non-mechanical (network-based) relationship among these factors. the prisma systematic methodology was employed to identify common criteria among the three mentioned domains. by analyzing previous studies and reviewing existing data, a conceptual framework was developed to better understand the systemic interactions among these components. this research proposes a multi-layered resilience framework, conceptualizing ecological resilience, urban heat island mitigation, and public health as interdependent components within an adaptive urban system. the findings indicate that integrating these three concepts into a systemic approach can enhance cities’ adaptive capacity and reduce environmental stressors. furthermore, this study highlights the necessity of considering urban resilience as a multi-scalar and interdisciplinary challenge, extending beyond conventional ecological or health-focused interventions. future research is recommended to develop operational models for assessing and predicting the impacts of these interactions.