آبشویی صحرایی و ارزیابی مدل‌های نظری و تجربی آبشویی خاک دشت سیستان

بهسازی خاک‌های شور از دیدگاه حفاظت منابع خاک و آب اهمیت فراوانی دارد. وجود بیش از حد نمک‌های محلول در ناحیه ریشه می‌تواند باعث کاهش جذب آب توسط گیاه به دلیل کاهش پتانسیل اسمزی محلول خاک شود. راهبرد لازم در مواجهه با این مسئله، کاهش شوری خاک تا حد بهینه از راه آبشویی املاح و جلوگیری از ماندابی شدن آن‌ها است. هدف از این تحقیق بررسی کاربرد مقادیر متفاوت آب آبشویی در کاهش شوری و ارزیابی مدل‌های تجربی و نظری در پیش‌بینی شوری نهایی بوده است. این تحقیق در بخشی از اراضی محمدآباد دشت سیستان به‌صورت طرح کاملاً تصادفی اجرا گردید. آزمون‌های صحرایی به روش غرقاب متناوب با استفاده از کرت‌های آزمایشی با آرایش یک در یک متر، با پنج تیمار و در چهار تکرار اجرا گردید. آبشویی با کاربرد 100 سانتی‌متر آب آبشویی در چهار تناوب 25 سانتی‌متری اجرا شد. نمونه‌های خاک قبل و بعد از آبشویی و پس از کاربرد هر تناوب آبیاری در تیمارها و در اعماق مختلف تا 100 سانتی‌متری خاک برداشت شد و مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد کاربرد 100 سانتی‌متر آب برای آبشویی توانست کلاس شوری خاک را از s2a2 به s1a2 تقلیل دهد. مدل‌های تجربی و نظری مورد ارزیابی قرار گرفتند. بر اساس نتایج کمترین مقدار rmse در مدل‌های تجربی مربوط به مدل پذیرا و کشاورز و پذیرا و کاوچی با مقدار 0.16 و برای عمق 0 25 سانتی‌متری و در مدل‌های نظری مربوط به مربوط به مدل سری مخازن (srm) با مقدار 03/ و برای عمق 0 -25 سانتی‌متری بوده است.

field leaching and evaluation of theoretical and experimental models of soil leaching in the sistan plain

improvement of saline soils is very important from the point of view of soil and water resources conservation. excess solution salts in the root zone can reduce water uptake by the plant due to reduced soil osmotic potential. necessary strategy in dealing with this issue is reducing the soil salinity to optimum level by capital leaching. the purpose of this study was to investigate the application of different amounts of leaching water in reducing salinity and evaluating experimental and theoretical models in predicting final salinity. this research was carried out in a part of mohammadabad lands of sistan plain as a randomized complete block. this experiment are carried out with five treatments and four iterations using test plots with one to one meter. leaching was performed using 100 cm of water in four intervals of 25 cm. the required physical and chemical analyses before and after leaching and after the application of each irrigation cycle in treatments and at different depths up to 100 cm of soil were performed on the collected data. the results showed that the use of 100 cm of water for leaching could reduce the soil salinity class from s2a2 to s1a2. experimental and theoretical models were evaluated and the results showed that theoretical models predicted the final salinity better than experimental models. of all the experimental and theoretical models studied in this study، the theoretical model of a single reservoir with a correlation coefficient of 94% had the best results.