واکاوی جایگاه دلیل و علت در مساله عصمت

دلیل و علت که هر کدام از رابطه و ملازمه ی بین دو شیء یا دو امر با هم حکایت می کنند، مقولاتی بسیار نزدیک به هم هستند که گاه تفکیک آنها بسیار دشوار می شود و به این دلیل ممکن است حکم یکی به دیگری سرایت یابد؛ در هم آمیختن این مفاهیم و مغالطه ی خلط علت و دلیل موجب اشتباهات بسیار می گردد و توجه به تمایز بین علت و دلیل راهگشای حل بسیاری از مسائل علوم انسانی( از جمله علوم اجتماعی، نحوی، کلامی، فلسفی و ... ) است. این نوشتار با تبیین جایگاه بحث علت و دلیل در مساله عصمت و با توجه به این تمایز بسیار مهم و ارتباط آن با تمایز بین دو مقام ثبوت و اثبات درصدد بیان این مطلب است که نبوت و امامت، علت عصمت برگزیدگان الهی نیست، بلکه عصمت مطلق آنها از جمله علل برخورداری آنان از این مقامهای والا است.

analyzing the position of reason and cause in the issue of infallibility

reason and cause, the two categories that are very close together. each of them implies relationship and concomitance between two objects or two things together. sometimes it is difficult to separate the two phases. sometimes, judgment of one of them will spread to another. and perhaps combining these concepts; in other words, fallacies sputum of cause and reason (fallacies sputum of phases fixity and affirmation) leads to errors. attention to this distinction leads to solving many of the problems of the human sciences (theology, social sciences, philosophy, etc.)this article, by determination the position of the cause and reasons in question of the infallibility, and attention to this important distinction and its relation to the distinction between fixity and affirmation, tries to show that prophecy and pontificate are not cause of the infallibility of divine elect, but their absolute infallibility is one of the causes possess of the great authorities.