تاثیر تمرینات مقاومتی- ویبریشن بر سندروم متابولیک، عوامل خطرزای قلبی و قدرت عضلانی بیماران دیابتی نوع دو

زمینه و هدف: شیوه زندگی کم‌‌تحرک و کاهش قدرت عضلانی، معمولاً در بیماران دیابتی نوع دو، موجب توسعه سندروم متابولیک و عوارض بیماری‌‌های قلبی- عروقی می‌شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تاثیر یک دوره تمرینات ترکیبی مقاومتی- ویبریشن، بر عوامل متابولیک و خطرزای قلبی- عروقی و نیز قدرت عضلانی در بیماران دیابتی نوع دو انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه کاربردی تعداد 23 بیمار دیابتی مرد در محدوده سنی 9/8±51 سال، به دو گروه شاهد و تمرینات مقاومتی- ویبریشن تقسیم شدند. برنامه تمرینی، شامل دوازده هفته تمرینات ترکیبی بود که به صورت چهار جلسه در هفته (دو روز مقاومتی- دو روز ویبریشن)، بر روی هشت گروه از عضلات بزرگ بدن، در گروه تمرینی انجام شد. تمرینات مقاومتی با شدّت 60-70% یک تکرار بیشینه و ویبریشن در فرکانس 30-35 هرتز انجام شدند. گروه شاهد، در هیچ‌یک از تمرینات شرکت نداشتند. میزان فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، هموگلوبین گلیکوزیله، گلوکز خون، تری‌گلیسیرید، کلسترول تام، کلسترولhdl و ldl و نیز قدرت عضلات ناحیه زانو و بازو، با روش‌های معتبر، ارزیابی گردید. برای تعیین اثر تمرینات ترکیبی، از آزمون تی وابسته در سطح معنی‌داری 05/0p < استفاده شد.یافته‌ها: تمرین ترکیبی مقاومتی– ویبریشن، سبب کاهش معنی‌داری در گلوکز خون (01/0=p)، درصد هموگلوبین گلیکوزیله (01/0=p)، تری‌گلیسیرید (001/0=p)، کلسترول ldl (05/0=p)، فشار خون سیستولی (001/0=p) و دیاستولی (01/0=p) و افزایش معنی‌داری در کلسترول hdl (05/0=p) و قدرت عضلات پایین‌تنه (01/0=p) و بالاتنه (05/0=p) بیماران دیابتی نوع دو شد؛ در حالی که هیچ تغییر معنی‌داری در گروه شاهد مشاهده نشد (05/0p > ). همچنین مقایسه تفاوت بین میانگین‌های پیش و پس از آزمون در دو گروه تمرین– ویبریشن و شاهد، نشان داد که در تمامی متغیرهای فوق، تفاوت میانگین‌ها در گروه تمرین- ویبریشن معنی‌دار بود (05/0p < ).نتیجه‌گیری: دوازده هفته تمرینات مقاومتی- ویبریشن می‌تواند با درنظرگرفتن ملاحظات بالینی، برای بهبود عوامل خطرزای متابولیکی و قدرت عضلانی بیماران دیابتی نوع دو مطلوب باشد.