بررسی تاثیر تله نرسینگ بر هموگلوبین گلیکوزیله و شاخصهای تن سنجی در بیماران دیابتی نوع 2

زمینه و هدف: دیابت یک بیماری شایع و پرهزینه می‌باشد. با توجه به شیوع بالا و اهمیت پیگیری طولانی مدت بیماران، یک روش پیگیری ارزان قیمت که برای مددجویان در دسترس باشد، لازم است. لذا این مطالعه با هدف تعیین تاْثیر تله نرسینگ بر هموگلوبین گلیکوزیله و شاخصهای تن سنجی بیماران دیابتی نوع دو انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 64 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو، به روش نمونه‌گیری مبتنی بر هدف انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه مورد و کنترل شامل 33 نفر گروه مورد و 31 نفر گروه کنترل قرار گرفتند. ابزار جمع‌آوری داده ها شامل فرم اطلاعات دموگرافیک و آزمایش بود. قبل از مطالعه همه بیماران تحت مداخله آموزشی قرار گرفتند. اما گروه مورد به مدت 12 هفته تحت پیگیری تلفنی نیز قرار گرفت. در ابتدا و پایان سه ماه مطالعه، هموگلوبین گلیکوزیله و شاخصهای تن سنجی ارزیابی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارspss ویرایش 17 و با استفاده از آزمونهای آماری independent t test ، paired t test و chi-square مورد تجزیه تحلیل قرار گرفتند.یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین هموگلوبین گلیکوزیله و شاخص توده بدن در گروه مورد بعد از مداخله نسبت به قبل از مداخله به طور معنی‌داری کاهش داشت (05/0p < ) ولی در گروه کنترل تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0p > ). میانگین نسبت دور کمر به دور باسن قبل و بعد از مداخله در گروه مورد و کنترل تفاوت معنی‌داری نداشت (به ترتیب 70/0=p و 40/0=p). نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این مطالعه، به نظر می‌رسد تله نرسینگ به عنوان یک روش پیگیری می‌تواند باعث بهبود گلیسمی گردد.