وضعیت مراقبت از پا در بیماران دیابتی افسرده و غیرافسرده

زمینه و هدف: افسردگی یک وضعیت شایع در بیماران دیابتی نوع دو می‌باشد که سبب کاهش میل، انگیزه و توانایی انجام رفتارهای خودمراقبتی از جمله عملکرد مراقبت از پاها می‌گردد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط بین افسردگی و عملکرد مراقبت از پا در بیماران دیابتی نوع دو انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی 200 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به واحد دیابت شهرستان سقز در پاییز سال 1391 مورد بررسی قرار گرفتند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه سنجش افسردگی دپارتمان هاروارد (hands) و پرسشنامه مراقبت از پا استفاده شد. برای بررسی روایی هر دو پرسشنامه از اعتبار محتوا استفاده شد. پایایی پرسشنامه افسردگی و خودمراقبتی با استفاده از ضریب cronbach alpha 78/0 و 72/0 به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری spss ویرایش 16و آزمون های آمار توصیفی، chi-square و independent t test انجام شد. 05/0p? معنی دار در نظر گرفته شد.یافته‌ها: 60 بیمار (30%) بیماران دیابتی افسرده بودند و 90 بیمار (45%) مراقبت از پای مطلوبی داشتند. عملکرد مراقبتی بیماران دیابتی غیرافسرده در زمینه‌های شستشوی روزانه پا (0001/0p < )، معاینه پاها (001/0p < )، بررسی داخل کفشها (04/0=p)، چک قند خون (04/0=p) و پوشیدن کفش در حمام (03/0=p) به طور معنی‌داری بیشتر از بیماران دیابتی افسرده بود. نتیجه‌گیری: بیماران دیابتی افسرده عملکرد مراقبت از پای ضعیفی دارند، بنابراین ضروری است که آموزشهای مراقبت از پا جهت تقویت رفتارهای خودمراقبتی به آنها داده شود.