بررسی ارزیابی از خود و نیازهای آموزشی پرستاران در مورد بررسی وضعیت سلامت بیماران در بیمارستانهای وابسته به علوم پزشکی بیرجند سال 1386

زمینه و هدف: بررسی، اولین مرحله فرایند پرستاری است که در آن اطلاعاتی از بیمار کسب می‌شود و پرستار را قادر می‌سازد که تشخیص پرستاری را تعیین نماید، مداخلات را مشخص کند و به اجرا درآورد و اثربخشی آنها را ارزیابی نماید؛ بنابراین پرستاران به کسب مهارتها و تکنیک‌های بررسی در معاینات بالینی نیاز دارند و کسب این مهارتها می‌بایست در برنامه‌های آموزشی پرستاران گنجانده شود و در طیّ دوره اشتغال به کار نیز تکرار گردد؛ پژوهش حاضر با هدف تعیین ارزیابی از خود و نیاز آموزشی پرستاران در مورد بررسی وضعیت سلامت بیماران انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، پرستاران لیسانس شاغل در بیمارستانهای آموزشی درمانی شهر بیرجند از طریق نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه مشتمل بر دو بخش بود؛ بخش اول مربوط به مشخصات فردی (9 سوال) و بخش دوم مربوط به اهداف اصلی پژوهش (38 سوال) بود. پاسخها در دو بخش تنظیم شدند؛ بخش اول مربوط به ارزیابی از خود در پنج طبقه (خیلی خوب، خوب، متوسط، بد، خیلی بد) و بخش دوم در رابطه با تعیین سطح نیاز آموزشی در سه طبقه (پیشرفته، متوسط و پایه) تعیین گردیدند. داده‌های جمع‌‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری spss و آزمونهای آماری t و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری 05/0p? مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: از 104 نفر پرستار مورد مطالعه، 5/88% مونث با میانگین سنّی 2/6?44/30 و سابقه کار 35/6?27/7 سال بودند. بیشترین نمونه‌ها از icu (4/15%)، داخلی (5/13%)، ccu و اورژانس (6/10%) بودند. به طور متوسط بیشترین امتیاز ارزیابی از خود در رابطه با نحوه آمادگی آزمایشات خون و ادرار و الکتروکاردیوگرام (ecg) و کمترین امتیاز ارزیابی از خود، در رابطه با روش و کاربرد ترانس ایلومیناتور تعیین گردید؛ همچنین بیشترین نیاز آموزشی پرستاران در سطوح پیشرفته (8/55%)، در رابطه با آزمایشات خون، ادرار- مدفوع و در سطح متوسط (9/51%) نحوه آمادگی رادیوگرافی قفسه سینه و سونوگرافی شکم و لگن و در سطح پایه (8/30%) کاربرد و نحوه آمادگی (mri) عنوان گردید. به طور متوسط خانم‌ها نسبت به آقایان، ارزیابی از خود را بهتر تعیین نمودند ولی از نظر آماری ارتباط معنی‌داری مشاهده نگردید و رابطه‌ای بین سن، سابقه کار با ارزیابی از خود به دست نیامد. نتیجه‌گیری: با توجه به این که یکی از راههای اصلی مراقبت مطلوب، اجرای یک روش سیستماتیک مراقبتی است، با توجه به نتایج این مطالعه، شناخت نیازهای پرستاران در این رابطه و برگزاری کلاسهای آموزشی ضمن خدمت جهت رفع این نیازها و ارتقای کیفیت بالینی لازم و ضروری به نظر می‌رسد.واژه‌های کلیدی: پرستار؛ بررسی وضعیت سلامت؛ خود ارزیابی؛ نیاز آموزشی