تنیدگی شغلی و شیوه‌های سازگاری در پرستاران شاغل در بخش روان بیمارستان رازی تبریز

زمینه و هدف: تنش می‌تواند باعث کاهش کارایی فرد از طریق اختلالات حافظه، عصبانیت، اعتماد به نفس پایین، ناامیدی، انزوای فزاینده و همچنین مشکلات جسمی مانند تغییر در اشتها، اختلالات گوارشی و ... شود. پرستاران بخش‌های روانی نیز با توجه به شرایط خاص محیط کاری از این مساله مستثنی نیستند. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تنیدگی شغلی و شیوه‌های سازگاری در این گروه انجام شد. روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی، تمامی پرستاران شاغل در بخش‌های روان (70 نفر) بیمارستان رازی به روش سرشماری، انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. به منظور انجام تحقیق از پرسشنامه‌ای شامل مشخصات فردی، عوامل تنش‌زا ( فیزیکی و روانی- اجتماعی) و شیوه‌های سازگاری استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار (نسخه 16) spss و آمون آماری توصیفی (درصد و فراوانی) و استنباطی (آزمون ویلکاکسون) در سطح معنی‌داری 05/0p < تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌ها: استفاده از آزمون ویلکاکسون، تفاوت آماری معنی‌داری را بین دو دسته عوامل تنش‌زای فیزیکی و روانی- اجتماعی نشان داد (002/0p=) و عوامل تنش‌زای فیزیکی تنش بیشتری را ایجاد کرده بود. نتیجه‌گیری: کاهش تنش علاوه بر این که به نفع کارمندان است بلکه در نهایت به نفع کارفرما و سازمان خواهد بود؛ بنابراین برنامه‌ریزی به منظور کاهش فرسودگی شغلی که در پاسخ به تنش مزمن ایجاد می‌شود و آموزش روش‌های سازگاری امری مهمّ به نظر می‌رسد. واژه‌های کلیدی: فرسودگی شغلی، بیماری‌های شغلی، روان پرستاری، پرستاران