عوامل تنش‌زا در آموزش بالینی از دیدگاه دانشجویان پرستاری دانشکده پرستاری آبادان (سال 1388)

زمینه و هدف:. تنش یکی از مشکلاتی است که می‌تواند مانعی بر سر راه آموزش بالینی پرستاری ایجاد کند و بازده آن را تحت تاثیر قرار دهد. مطالعه حاضر با هدف شناخت عوامل تنش‌زا در آموزش بالینی از دیدگاه دانشجویان رشته پرستاری آبادان انجام شد.روش تحقیق: این مطالعه توصیفی- مقطعی، بر روی 47 نفر از دانشجویان پرستاری ترم هفت و هشت انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای مشتمل بر چهار حیطه ارتباط بین فردی، کارهای بالینی، احساسات ناخوشایند و تجارب تحقیرآمیز جمع‌آوری گردید و با استفاده از نرم‌افزار spss و آزمون‌های آماری توصیفی (میانگین، حداقل، حداکثر، انحراف استاندارد) و استنباطی آزمون t، تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: بیشترین میزان تنش در حیطه احساسات ناخوشایند بود. عواملی چون عدم مراقبت کافی از جانب پرستار (8/48%)، زجرکشیدن بیماران بد حال (9/41%)، و تذکر مربی در حضور کارکنان و پزشکان (2/44%) تنش‌زاترین عوامل بودند. دانشجویان برقراری ارتباط با ملاقاتی‌ها را تنش‌آورتر از برقراری ارتباط با سایرین دانستند و در حیطه مراقبت‌های بالینی، تمیز کردن بیماران بعد از دفع را پر تنش‌ترین کار بالینی (6/32%) دانستند.نتیجه‌گیری: با توجه به عوامل تنش‌زای زیاد در آموزش بالینی دانشجویان مورد پژوهش، توصیه می‌شود که با شناخت علل زمینه‌ای، تصمیمات مناسبی برای مقابله و کنترل تنش اتخاذ گردد و روش‌های مقابله با تنش به دانشجویان آموزش داده شود. واژه‌های کلیدی: تنش، آموزش پرستاری، دانشجویان پرستاری، پرستاران