ارتباط سلامت معنوی با ناامیدی و مهارت اجتماعی نوجوانان مبتلا به تالاسمی ماژور (سال 1389)

زمینه و هدف: بتاتالاسمی ماژور بیماری مزمنی است که منجر به تضعیف روابط بین فردی و سلامت روان، بویژه در نوجوانان می‌شود. مطالعات مختلف نشان داده است که سلامت معنوی با سلامت روانی و اجتماعی مرتبط می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط سلامت معنوی با ناامیدی و مهارت اجتماعی در نوجوانان مبتلا به بتا تالاسمی ماژور انجام شد. روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی- همبستگی، صد نفر از نوجوانان مبتلا به تالاسمی، به روش نمونه‌گیری آسان از مراکز بیماری‌های خاص، مرکز تالاسمی بزرگسالان ظفر و درمانگاه تالاسمی بیمارستان مفید شهر تهران در سال 1389 انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده عبارت بود از فرم انتخاب نمونه و فرم مشخصات فردی، مقیاس ناامیدی بک، پرسشنامه مهارت اجتماعی ماتسون و پرسشنامه سلامت معنوی. داده‌ها به روش خودگزارشی جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزار آماری spss (ویرایش 14) و آزمون تی، آنالیز واریانس یک‌طرفه و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری 05/0p < تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین نمرات ناامیدی 8/3±1/6، مهارت اجتماعی 7/25±1/223 و سلامت معنوی 7/14±2/95 بود. ارتباط آماری معنی‌داری بین سلامت معنوی با احساس ناامیدی (005/0=p) و مهارت اجتماعی (018/0=p) در نوجوانان مبتلا به تالاسمی وجود داشت؛ اما بین مهارت اجتماعی و ناامیدی ارتباط آماری معنی‌داری وجود نداشت (423/0=p). نتیجه‌گیری: در نوجوانان مبتلا به تالاسمی، افزایش سلامت معنوی با افزایش امید و مهارت اجتماعی همراه است. آگاهی از نیازهای معنوی و تشویق برای استفاده از مداخلات معنوی و حمایت معنوی توسط پرستاران به منظور اجرای مراقبت پرستاری کل‌نگر در حین درمان ضرورت دارد. واژه‌های کلیدی: تالاسمی بتا، کیفیت زندگی، سازگاری روانی، نوجوانان، سلامت معنوی