مقایسه تعامل اجتماعی نوجوانان کم‌شنوای شاغل به تحصیل در مدارس تلفیقی و استثنایی

زمینه و هدف: افراد مبتلا به آسیب شنوایی نسبت به افراد شنوا، محدودیت‌های ارتباطی و اجتماعی بیشتری را تجربه می‌کنند. تحقیق حاضر با هدف تعیین ارتباط نوع مدرسه با وضعیت تعامل اجتماعی نوجوانان کم‌شنوای شاغل به تحصیل در مدارس تلفیقی و استثنایی انجام شد. روش تحقیق: در این پژوهش مقطعی، از طریق نمونه‌گیری طبقه‌بندی شده، 79 نفر از دانش‌آموزان کم‌شنوای 12 تا 18 سال مقاطع راهنمایی و متوسطه مدارس تلفیقی (39 نفر) و استثنایی (40 نفر) شهر تهران انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. نیمی از دانش‌آموزان انتخابی در هر نوع مدرسه، از میان افراد مبتلا به کاهش شنوایی خفیف و متوسط و نیمی دیگر از میان افراد مبتلا به کاهش شنوایی شدید و عمیق انتخاب شدند. مشکلات این نوجوانان در زمینه برقراری تعاملات اجتماعی، با استفاده از پرسشنامه 19 سوالی پژوهشگرساخته (که برگرفته از سوالات حیطه اجتماعی و عاطفی «پرسشنامه کیفیت زندگی مرتبط با شنوایی» بود)، مورد سوال قرار گرفت. برای مقایسه نمرات تعامل اجتماعی دانش‌آموزان مدارس تلفیقی و استثنایی، به طور کلّی و به تفکیک شدّت کم‌شنوایی با توجه به نتیجه آزمون هنجار بودن پراکندگی داده‌ها بر حسب مورد از آزمون تی و من ویتنی استفاده شد.یافته‌ها: نمرات کلّ تعاملات اجتماعی و نمرات تعامل با دوستان، در نوجوانان کم‌شنوای خفیف تا متوسط شاغل به تحصیل در مدارس تلفیقی، به طور معنی‌داری بهتر از همتایان شاغل به تحصیل در مدارس استثنایی بود (05/0=p)؛ نمرات تعاملات اجتماعی در مدرسه نوجوانان کم‌شنوای شدید تا عمیق، در مدارس استثنایی به طور معنی‌دار بهتر از نوجوانان کم‌شنوای شدید تا عمیق شاغل به تحصیل در مدارس تلفیقی بود (05/0=p).نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این تحقیق، به نظر می‌رسد پیامدهای کوتاه‌مدّت تلفیق تحصیلی بر تعاملات اجتماعی نوجوانان کم‌شنوای خفیف و متوسط با نوجوانانی که دچار کم‌شنوایی شدید و عمیق هستند، متفاوت باشد. شایسته است این یافته در تصمیم‌گیری در مورد انتخاب نوع مدرسه برای نوجوانان با درجات مختلف کم‌شنوایی در نظر گرفته شود.