ارتباط سلامت معنوی و رضایت از زندگی در کارکنان پرستاری بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد مشهد

زمینه و هدف: رضایت از زندگی، یکی از مولفه‌های سلامت روانی و سلامت معنوی جدیدترین سازه مربوط به سلامتی می‌باشد. تنش‌های شغلی که در حرفه پرستاری فراوان می‌باشند، می‌توانند سلامت روانی و به تبع آن رضایت از زندگی را تحت تاثیر قرار دهند. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط سلامت معنوی و کیفیت زندگی در پرستاران انجام شد.روش تحقیق: این مطالعه توصیفی- همبستگی، بر روی 93 نفر از کارکنان پرستاری بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد مشهد که به روش نمونه‌گیری آسان انتخاب شدند، در سال1390 انجام شد. پرسشنامه سلامت معنوی swbs و رضایت از زندگی swls که روایی و پایایی آنها مورد تایید قرار گرفته بود، توسط خود پرستاران تکمیل گردید. دامنه نمرات سلامت معنوی از 20-120 و رضایت از زندگی از 5-35 محاسبه گردید. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss (ویرایش 15) و آزمون‌های تی‌ مستقل، آنالیز واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش قدم به قدم (stepwise) در سطح معنی‌داری 05/0p < تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: 6/65% از نمونه‌ها زن بودند. میانگین سنّی و سابقه کاری به ترتیب 24/7±52/32 و 96/6±66/8 بود. میانگین نمره رضایت از زندگی 8/5±4/23 و سلامت معنوی 16±13/94 و هر دو در محدوده متوسط بود. میانگین رضایت از زندگی در افراد با سلامت معنوی متوسط 7/5±2/21 و در افراد با سلامت معنوی بالا 2/4±9/26 به دست آمد که از نظر آماری تفاوت معنی‌دار بود (001/0p < ). بر اساس مدل رگرسیون به روش قدم به قدم، تنها متغیر‌های سلامت معنوی و تاهل با رضایت از زندگی ارتباط مثبت و معنی‌داری داشتند. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این تحقیق، سلامت معنوی و رضایت از زندگی در کارکنان پرستاری در محدوده متوسط قرار دارد و با یکدیگر ارتباط دارند.