ارتباط سوء هاضمه دیابتی در افراد آلوده به عفونت هلیکوباکتر پیلوری با میزان نیتریک اکسید شیره معده، استرس اکسیداتیو و سطح هموگلوبین گلیکوزیله

چکیده زمینه و هدف : در سال های اخیر دیابت ملیتوس به عنوان یکی از دلایل اصلی اختلالات دستگاه گوارش فوقانی شناخته شده است. از آنجایی که شیوع بالای آلودگی به هلیکوباکترپیلوری در افراد دیابتی گزارش شده است، در این مطالعه سطوح نیتریک اکسید شیره معده ، میزان استرس اکسیداتیو موکوس معده و درصد هموگلوبین گلیکوزیله مورد مطالعه قرار گرفت. روش بررسی: 60 بیمار دیابتی آلوده به هلیکوباکتر پیلوری و 60 بیمار دیابتی غیرآلوده به هلیکوباکترپیلوری و60 فرد سالم و غیرآلوده به هلیکوباکترپیلوری به ترتیب بعنوان گروه مورد و گروه های شاهد یک و دو انتخاب شدند. میزان نیتریک اکسید شیره معده به روش رنگ سنجی، میزان فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز و گلوتاتیون پراکسیداز بیوپسی معده به روش رنگ سنجی و درصد هموگلوبین گلیکوزیله نیز با استفاده از روش کروماتوگرافی تعویض یونی اندازه گیری شد . یافته ها : در مقایسه با دو گروه شاهد افزایش معنی دار و قابل توجهی در میانگین سطوح خونی hba1c نیتریک اکسید شیره معده، فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز و گلوتاتیون پراکسیداز مخاط معده در گروه مورد مشاهده گردید(0001/0p<). نتیجه گیری : نتایج حاصله از این مطالعه نشان می دهد که سطوح بالایی از هموگلوبین گلیکوزیله در بیماران دیابتی مبتلا به آلودگی هلیکوباکتر پیلوری در مقایسه با گروه کنترل که آلوده به این باکتری نبودند، دیده می شود و فعالیت بالای آنزیم های آنتی اکسیدان در گروه مورد ممکن است نشان دهنده تولید بسیار بالایی از گونه های فعال اکسیژن را نشان داده و وجود حالت استرس اکسیداتیو را در این بیماران تایید نماید. واژه های کلیدی: دیابت ملیتوس، هلیکوباکتر پیلوری ، هموگلوبین گلیکوزیله، نیتریک اکسید، استرس اکسیداتیو