طراحی، بهینه سازی و ساخت سازه ژنی کدکننده پروتیین اصلی میلین متصل به قسمت ایمونوژن توکسین کلرا

زمینه و هدف: مالتیپل اسکلروزیس یک بیماری خودایمن التهابی مزمن است. تزریق مخاطی پروتیین اصلی میلین متصل به قسمت ایمونوژن توکسین کلرا می تواند شدت پاسخ ایمنی در بیماران مالتیپل اسکلروزیس را کاهش دهد. برای تولید این پروتیین نوترکیب در مقیاس انبوه، انتخاب میزبان بیانی مناسب، نوع ترکیب بندی شاخص های پروتیینی، ساختار فضایی دو پروتیین در حالت متصل شده، بهینه کردن توالی نوکلیوتیدی از لحاظ سازگار بودن کدون های خوانش(cai) و محتوایgc، بسیار حایز اهمیت می باشد. روش بررسی:در این مطالعه با استفاده از نرم افزارهایdna2،psipred و protparam بهترین حالت ممکن برای تولید پروتیین نوترکیب مورد ارزیابی قرار گرفت. علاوه براین، خوانش صحیح پروتیین اصلی میلین متصل به قسمت ایمونوژن توکسین کلرا نیز مورد توجه قرار گرفت. پس از حصول اطمینان ازکارآمدی قطعه کدکننده به روش نرم افزاری، قطعه کدکننده برای سنتز سفارش داده شد .به منظور ارزیابی قطعه طراحی شده آزمون تکثیرژنی با استفاده از پرایمرهایt7 انجام گرفت. درنهایت قطعه طراحی شده درمحل کلونینگ وکتور بیانی pet28 جای گرفت. یافته ها :بعداز بهینه سازی قطعه کدکننده مهندسی شده، میزان cai از 64 درصد به 80درصد و محتوای gcاز 41درصد به 49 درصد ارتقا پیدا کرد. حضور باند حدود 700bp در الگوی الکتروفورز حاصل از بررسی وکتور نو ترکیب ساخته شده به روش تکثیرژنی، نشان دهنده کلونینگ صحیح قطعه مورد نظر درمحل کلونینگ وکتور بیانی pet28 می باشد. نتیجه گیری: مطالعات نرم افزاری و آزمایشگاهی نشان می دهد قطعه طراحی شده احتمالا در بهترین حالت ممکن قادر به کدکردن پروتیین نوترکیب مربوطه است. واژه های کلیدی: مالتیپل اسکلروزیس، توکسین کلرا، پروتیین اصلی میلین