اثر بخشی درمان شناختی بر افسردگی عمده و بهبود حافظه آشکار و حافظه ضمنی

مقدمه: امروزه درمان شناختی از موثرترین روش های درمانی غیر دارویی و روان شناختی است. به لحاظ اهمیت طرحواره ها در زندگی انسان و تاکید درمان شناختی در تغییر آنها، پژوهش حاضر سعی دارد که به ارتباط و اهمیت درمان شناختی و طرحواره ها و تعامل آنها در بیماری و یا سلامت روانی بپردازد. روش: این پژوهش یک مطالعه آزمایشی- انفرادی است که بر روی دو گروه، شامل گروه مبتلا به افسردگی (30 نفر) و گروه بدون افسردگی (30 نفر) که به روش متوازن سازی متقابل انتخاب شدند انجام گرفته است. برای تعیین افسردگی افراد، از مصاحبه های بالینی روانپزشک و آزماینده بر اساس معیارهای dsm-iv-tr و همچنین پرسشنامه افسردگی بک (bdi) استفاده گردید. جهت تحلیلداده ها از روش تحلیل واریانس عاملی (anova) و آزمون t استفاده شد. یافته ها: افسردگی موجب آسیب عملکرد حافظه آشکار می گردد و اثری در عملکرد حافظه ضمنی ندارد. نوعی سوگیری هماهنگ با خلق در عملکرد حافظه آشکار افراد افسرده نسبت به واژه های دارای بار عاطفی منفی وجود دارد.. درمان شناختی ضمن بهبود افسردگی موجب بهبود عملکرد حافظه آشکار نیز می گردد. نتیجه گیری: مکانیزم بسط معنایی در تکالیف حافظه آشکار به کار برده می شود. عملکرد حافظه آشکار افراد مبتلا به افسردگی برای واژه های خنثی و واژه های دارای بار عاطفی منفی به طور متضاد عمل می کند. افراد افسرده دارای فرایندهای ادراکی و مفهومی ویژه هستند. نوعی تعامل و دور باطل بین تحریف گذشته و افسردگی وجود دارد. با توجه به تاکید درمان شناختی بر تغییر طرحواره ها، این طرحواره ها در شکل گیری افسردگی نقش اساسی دارند. الگوهای شناختی افسردگی نشان دهنده سوگیری در سه سطح پردازش اطلاعات یعنی سطح محتوای فکر- پردازش محرکها و ساخت شناختی است.