اثربخشی درمانگری به شیوه تنیدگی‏زدایی بر تنیدگی ادراک شده با توجه به سبک‏های هویت دانشجویان

هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی درمانگری به شیوه تنیدگی‌زدایی بر تنیدگی ادراک شده با توجه به سبک‌های هویت می‌باشد.از بین دانشجویان مونث دوره کارشناسی پس از تعیین نوع سبک هویت 67 نفرکه دارای سبک‏های هویت هنجاری و سردرگم/ اجتنابی بودند به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه گنترل گمارده شدند.گروه آزمایشی در12 جلسه یک ساعت ونیمه تحت درمان و پس از یک دوره سه ماهه مجدداً موردپیگیری قرار گرفتند. گروه کنترل هیچگونه درمانی دریافت نکرد.نتایج تحلیل نشان داد که تنیدگی ادراک شده گروه آزمایش بطور معناداری نسبت به گروه گواه کاهش یافته است. همچنین یافته‏ها در مورد سبک‌های هویت نمایانگر این بود که بر تنیدگی تاثیر داشته است اما سبک‌های هویت نتوانسته‏اند تاثیر معناداری در اثر بخشی آموزش تنیدگی زدایی بر تنیدگی ایجاد کند. پیگیری وضعیت افراد نشان دهنده پایداری تغییرات ایجاد شده است.ارزیابی و تفسیر رویدادها در تعیین میزان تنیدگی نقش مهمی دارند و روش درمانگری به شیوه آموزش تنیدگی‏زدایی با تاکید بر تغییرات شیوه‌هایی که درآن فرد «خود» را مورد خطاب قرارمی‌دهد بر تنیدگی موثر است همچنین هویت نیز به عنوان معیاری نسبتاً پایدار از یگانگی خود بر تنیدگی تاثیر دارد.