طراحی و تدوین مدل پیامدهای ارتباطی و شغلی اضطراب ناشی از پاندمی کووید 19 با نقش میانجی‌گری خودشفقت‎ورزی در پرستاران بیمارستان‌های پذیرش‎کننده بیماران کرونایی در شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف طراحی و تدوین مدل پیامدهای ارتباطی و شغلی اضطراب ناشی از پاندمی کووید 19 و شناسایی نقش میانجی‎گری خودشفقت‎ورزی در پرستاران بیمارستان‎های پذیرش‎کننده بیماران کرونایی در شهر تهران به انجام رسید. این پژوهش از نظر هدف، از نوع کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش گردآوری داده‏ ها، پژوهشی توصیفی همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش مشتمل بر پرستاران شاغل در بیمارستان‎های پذیرش کننده بیماران کرونایی دولتی شهر تهران بود. نمونه آماری برابر با 384 نفر بود که بر اساس روش نمونه‎گیری خوشه ای انتخاب شدند. برای تحلیل داده ها از شاخص های توصیفی و تحلیل معادلات ساختاری در بخش استنباطی در نرم افزار spss23 و amos بهره گرفته شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودشفقت‎ورزی ریس و همکاران، اضطراب چندبعدی بیماری‎های اپیدمیک درتاج و همکاران، دلبستگی شغلی شوفلی و همکاران و روابط بین‎فردی پیرس و همکاران بود. پایایی ابزار پژوهش بر اساس ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب برابر با 0.89، 0.94، 0.96 و 0.89 مورد تایید قرار گرفت. یافته ها نشان داد که خودشفقت‎ورزی به صورت معنادار دارای نقش میانجی گری در رابطه علّی اضطراب پاندمی کروناویروس و متغیرهای ارتباط بین‎فردی و دلبستگی شغلی بود. بر اساس این یافته ها می‎توان نتیجه گرفت که خودشفقت‎ورزی متغیری است که می‎توان با تکیه بر آن به طراحی مداخلات کارآمد در جهت کاهش اثرات نامطلوب بحران هایی مانند اضطراب ناشی از گسترش پاندمی کروناویروس در فضای درمان و دیگر محیط های شغلی اقدام کرد.

Designing and Developing a Model of relational and occupational Consequences of Covid19 pandemic anxiety with the Mediating Role of Self compassion in Nurses of Tehran Hospitals

The purpose of this study was to designing and developing a model of Social and occupational consequences of Covid19 anxiety pandemic and to identify mediating role of selfcompassion in nurses of Tehran hospitals”. This research in terms of purpose was applied and in terms of nature and method of data collection was descriptivecorrelative research based on structural equation. The statistical population of this study included nurses working in coronavirus department of Tehran hospitals. The statistical sample was 384 cases that selected based on cluster sampling method. The research tools included Pierce et al.’s interpersonal relationship, Dortaj al.’s coronavirus anxiety, Riss et al.’s selfcompassion and Shaufelli, bekker salanova work attachment. Descriptive indicators and structural equation were used to data analysis. The results showed that self compassion had a mediating role in the causal relationship between coronavirus pandemic anxiety and interpersonal relations and work attachment of nurses. The results showed that the cognitive selfcompassion had a mediating role in the causal relationship between coronavirus pandemic anxiety and interpersonal relation and job attachment. Based on these findings, it can be concluded that cognitive selfcompassion is a variable that can be relied on to design effective interventions to reduce the adverse effects of crises such as anxiety by the spread of coronavirus pandemic in the treatment environment and other work settings.