مقایسه اثربخشی درمان به کمک حیوان خانگی با بازی درمانی بر اختلالات رفتاری کودکان دبستانی

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان به کمک حیوان خانگی با بازی‌درمانی در کاهش اختلالات رفتاری کودکان دبستانی انجام شد. روش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت نیمه آزمایشی با طرح سه گروهی با پیشآزمون پس‌آزمون بود. جامعه آماری در این پژوهش عبارت بود از کلیه دانش‌آموزان پسر دبستانی مراجعه کننده به هسته مشاوره آموزش و پرورش و مرکز مشاوره ماهان شهرستان ملایر که تشخیص اختلال رفتاری داشتند. اعضای نمونه در این پژوهش در قالب گروه کنترل و دو گروه آزمایش هرکدام به تعداد 15 نفر از میان افراد دارای ملاک‌های ورود به این پژوهش به روش تصادفی انتخاب شدند. برای ارزیابی اختلالات رفتاری آزمودنی‌ها از پرسشنامه راتر (مقیاس معلم) استفاده شد. جلسات درمان به کمک حیوان خانگی برای گروه آزمایش1 بر اساس محتوای پیشنهادی پاریشپلاس (2016) و فاین (2015) در ده جلسه ارائه شد. محتوای جلسات بازی‌درمانی برای گروه آزمایش2 بر اساس بازی‌های پیشنهادی کداسن و شفر (2010) در ده جلسه ارائه شدند. جهت آزمون فرضیه‌ها از تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی با نرم افزار spss استفاده شد. یافته‌ها: یافته نشان دادند که هر دو روش درمان در کاهش اختلالات رفتاری موثر هستند. دو روش درمانی در کاهش اختلالات رفتاری تفاوت معنی‌داری با یکدیگر نداشتند. نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های پژوهش، به نظر می‌رسد بازی‌درمانی و درمان به کمک حیوان خانگی، در کاهش اختلالات رفتاری کودکان دبستانی، نقش مهمی داشته‌اند.

Comparison of the Effectiveness of Animal-Assisted Therapy and play therapy In reducing Primary school children behavioral disorders

The purpose of this study is to compare the effectiveness of therapy by the help of a pet animal with play therapy in school children with behavioral disorders.   The present study was applied regarding its purpose and is semiexperimental with three groups and pre and posttests. The statistical population included all male school students who attended to the Education Counseling Center and Mahan Counseling Center and were identified to have behavioral disorders. The sample of the study was divided into one control group and two experimental groups, each including 15 participants with entry criteria, selected based on random sampling. For evaluating behavioral disorders in them, Rutter questionnaire (teacher scale) was used. Ten treatments sessions were held with the involvement of a pet animal for the first experimental group, based on the suggested content materials of ParishPlus (2016) and Fine (2015). The content materials for play therapy with the second experimental group was developed and presented in 10 treatment sessions based on the suggestions of Cdauson and Sceffer (2010). To test the hypotheses of the study, oneway ANOVA and Tukey posthoc tests were run using SPSS. The results indicated that both therapy methods were effective for reducing behavioral disorders. No significant difference was observed between the two methods regarding the reducing role in behavioral disorders. It seems that both play therapy and therapy with the help of a pet animal had significant effects on reducing behavioral disorders in school children.