ارزیابی ناهماهنگی‌های آسایش حرارتی و سازگاری رفتار ساکنین در مسکن تهران

هدف: این پژوهش به بررسی انتقادی مدل‌های آسایش حرارتی در آپارتمان‌های میان‌مرتبه شهر تهران می‌پردازد و بر شکاف بین استانداردهای نظری و تجربه واقعی ساکنان تمرکز دارد. آسایش حرارتی یکی از عوامل کلیدی در طراحی ساختمان‌های مسکونی است که تاثیر مستقیمی بر کیفیت زندگی ساکنان دارد. در تهران، که شرایط آب‌وهوایی متنوع است و ساختمان‌ها اغلب دارای کیفیت پایین ساخت هستند، دستیابی به آسایش حرارتی چالش‌های خاصی را ایجاد می‌کند. هدف این مطالعه، ارزیابی نواقص شاخص‌های استاندارد، به‌ویژه شاخص میانگین رای پیش‌بینی‌شده (pmv) که مبنای استانداردهای ملی ایران است، و تطابق آن‌ها با رفتارهای تطبیقی و شرایطمحلی است. این مطالعه به دنبال ارائه رهنمودهای رفتاری-پاسخ‌گو برای بهبود آسایش حرارتی در شرایط خاص تهران است.روش پژوهش: این پژوهش از رویکرد ترکیبی موازی هم‌گرا استفاده کرده که شامل جمع‌آوری داده‌های کمی و کیفی است. داده‌های کمی از‌طریق اندازه‌گیری‌های محیطی شامل دما، رطوبت، سرعت هوا و دمای میانگین تابشی (mrt) در فصول مختلف جمع‌آوری شده است. داده‌های کیفی از‌طریق نظرسنجی از 112 ساکن آپارتمان‌های میان‌مرتبه با توان آماری 95/0، به‌دست‌آمده است. این نظرسنجی‌ها به بررسی رفتارهای تطبیقی ساکنان در برابر تغییرات دمایی و ترجیحات آن‌ها در استفاده از سیستم‌های گرمایش و سرمایش پرداخته است.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که شاخص pmv تنها در 17 درصد موارد توانست آسایش حرارتی را به‌درستی پیش‌بینی کند که نشان‌دهنده محدودیت‌های جدی این مدل در شرایط اقلیمی تهران است. اختلافات بین دمای میانگین تابشی (mrt) و دمای حباب خشک به‌ویژه در تابستان موجب افزایش نارضایتی حرارتی شده است. دماهای خنثی ترجیح داده‌شده توسط ساکنان در تابستان 55/20 درجه و در زمستان 86/23 درجه سانتی‌گراد بوده است.نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ناکارآمدی مدل‌های ایستای آسایش حرارتی مانند pmv در شرایط خاص تهران تاکید می‌کند و نیاز به استانداردهای تطبیقی را برجسته می‌سازد. استانداردهایی که به رفتارهای ساکنان و شرایط محلی پاسخ‌گو باشند، می‌توانند آسایش حرارتی و پایداری را بهبود بخشند.

evaluation of thermal comfort discrepancies and occupant behavior adaptations in housing of tehran

objective: this study critically evaluates the effectiveness of thermal comfort models in mid-rise residential apartments in tehran, focusing on the discrepancies between theoretical standards and the actual comfort experienced by occupants. tehran's variable climate and suboptimal construction quality present unique challenges in achieving thermal comfort, making it crucial to develop context-specific approaches. the study examines the limitations of the predicted mean vote (pmv) index, a key component of national standards in iran, which often fails to account for occupant behavior, local environmental factors, and adaptive strategies. the goal is to identify gaps in these models and inform the development of more responsive thermal comfort guidelines, appropriate to the climate and cultural context of tehran.methods: a convergent parallel mixed-methods approach was used, combining quantitative and qualitative data. environmental measurements, including air temperature, humidity, air velocity, and mean radiant temperature (mrt), were taken across seasons in 35 residential units. qualitative data were collected through surveys of 112 residents (60 females, 52 males) to understand their perceptions of thermal comfort and adaptive behaviors. statistical power for the survey was set at 0.95, with surveys exploring residents' responses to different indoor conditions and their use of heating, cooling, and window management strategies.results: the study found that the pmv index accurately predicted thermal comfort only 17% of the time, highlighting its limitations in tehran conditions. discrepancies between pmv and dry bulb temperatures were particularly pronounced in summer, resulting in significant discomfort residents preferred neutral temperatures of 20.55°c in summer and 23.86°c in winter, which differed from pmv predictions. poor insulation, inadequate windows, and inappropriate building materials were identified as major contributors to thermal discomfort.conclusions: the results highlight the inadequacy of static models such as pmv in the residential context of tehran. adaptive thermal comfort standards that incorporate environmental and behavioral factors are needed to reflect local climates and occupant behavior. this approach would promote passive design strategies, reduce energy consumption, and improve occupant comfort, thereby promoting sustainable residential environments.