نقد فهم قرآن در پرتو سنت نبوی در آراء گابریل رینولدز

گابریل رینولدز، در کتاب خود با عنوان قرآن و زیرمتن بایبلی آن، فهم قرآن بر اساس تفاسیر مربوط به سده های میانه که همگی بر اساس زندگینامه پیامبر(ص) شکل یافته اند، را به چالش می کشد و در بیان دلایل مخالفت خود با این شیوه، ضمن اشاره به تردید تعدادی از محققان غربی در صحت سیره، چنین استدلال می کند که خود متن قرآن هرگز نمی‌خواهد بر اساس تجربیات زندگی یک فرد تنظیم شود و برخلاف تصور بیشتر قرآن پژوهان مبنی بر اینکه جزئیات زندگی محمد(ص) منبعی برای گشودن گره های معنایی در تحلیل قرآن خواهد بود، مشاهده می شود که علیرغم ثبت جزئیات بسیار از زندگینامه پیامبر(ص)، تفاسیر در مواردی حتی در فهم معنای تحت اللفظی واژگان و آیات نیز با مشکل مواجهند. رینولدز تفاسیر اسلامی را از جمله متون پساقرآنی و محصول سده های متاخر می داند که محتوای آنها از متن قرآن فاصله گرفته؛ و با استناد به شکاف موجود میان مفسران مسلمان و متن قرآن، چنین نتیجه می گیرد که برای درک قرآن نمی توان به تفاسیر اسلامی مراجعه نمود.  پژوهش حاضر به منظور تحلیل انتقادی دیدگاه گابریل رینولدز به روش توصیفی-تحلیلی و رویکردی انتقادی به تبیین و نقد آراء رینولدز پرداخته و نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد، مفسران اسلامی نیز به دنبال حصر مقصود آیات در پیامبر نبوده و رجوع ایشان به سیره، از جنس رجوع به بافت موقعیت به منظور فهم بهتر آیات بوده است. بعلاوه، در تفاسیر اسلامی نه تنها رجوع به سیره به عنوان تنها راه فهم آیات دانسته نشده، بلکه تنها به عنوان یکی از ابزارهای فهم، مورد استفاده قرار گرفته است؛ از این رو عدم موفقیت در فهم برخی واژگان یا عبارات را نمی توان تنها به ناکارایی نقش سیره نسبت داد، بلکه باید تمام عوامل در کنار یکدیگر مورد بررسی قرار گیرند.

critique of “understanding the quran in light of the prophetic tradition” in the thoughts of gabriel reynolds

in his book the qurʾān and its biblical subtext, gabriel reynolds challenges the understanding of the qur’an based on medieval interpretations, which largely rely on the biography of the prophet muhammad (pbuh). explaining his opposition to this approach, reynolds, while citing the skepticism of some western scholars regarding the historical reliability of the sīrah, argues that the qur’anic text itself never intended to be structured around the life experiences of a single individual. contrary to the prevalent view among qur’anic scholars that the details of the prophet’s life are key to unlocking the meanings of its verses, reynolds asserts that even with the extensive recording of the prophet’s biography, islamic exegesis sometimes struggles to grasp the literal meanings of qur’anic words and verses. he regards islamic tafsīr literature as post-qur’anic and belonging to later periods, which, over time, have drifted from the original content of the qur’an; thus, he concludes that one cannot rely on them for understanding the qur’an.this study, aiming to critically analyze reynolds’ perspective, employs a descriptive-analytical method and a critical approach to examine and critique his arguments. the findings show that muslim exegetes never intended to confine the meanings of the verses solely to the prophet himself; rather, their recourse to the sīrah was a means of utilizing the “situational context” to better comprehend the verses. moreover, in islamic exegesis, the sīrah is not seen as the sole tool for understanding the qur’an but as one among several interpretive aids. therefore, difficulties in understanding certain words or expressions cannot be attributed merely to the inefficacy of the sīrah’s role; instead, a comprehensive examination of all contributing factors is required