تاثیر خاطره گویی تلفنی بر نشخوار فکری و امیدواری زنان مبتلا به سرطان پستان تحت شیمی درمانی

مقدمه: مطالعات نشان می‌دهند که نزدیک به 60٪ از زنان مبتلا به سرطان پستان در طول شیمی‌درمانی دچار نشخوار فکری مداوم می‌شوند که این وضعیت می‌تواند تاثیر منفی قابل توجهی بر سلامت روان، پیامدهای درمان و کیفیت زندگی آن‌ها داشته باشد. با اینکه مداخلات خاطره گویی گروهی در برخی پژوهش‌ها بررسی شده‌اند، اما تحقیقات کمی به اثربخشی روش‌های تلفنی در کاهش نشخوار فکری و افزایش امیدواری در بیماران تحت شیمی‌درمانی پرداخته‌اند. هدف از این مطالعه ارزیابی اثربخشی خاطره‌گویی تلفنی در کاهش نشخوار فکری و افزایش امیدواری در میان زنان مبتلا به سرطان پستان تحت شیمی‌درمانی بود.روش کار: این مطالعه نیمه‌تجربی روی 76 زن مبتلا به سرطان پستان که تحت شیمی‌درمانی در شهر زاهدان بودند، انجام شد. افرادی که سابقه اختلال افسردگی اساسی داشتند یا در حال دریافت درمان روانشناختی بودند، از مطالعه کنار گذاشته شدند. شرکت‌کنندگان از کلینیک‌های آنکولوژی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زاهدان جذب و به‌صورت تصادفی به دو گروه مداخله (38 نفر) و کنترل (38 نفر) تقسیم شدند. مداخله شامل شش جلسه یادآوری تلفنی ساختاریافته بود که در آن شرکت‌کنندگان با استفاده از محرک‌های مشخص، تجربیات معنادار زندگی مانند خاطرات دوران کودکی یا دستاوردهای شخصی خود را به یاد می‌آوردند. انتخاب روش تلفنی به دلیل دسترسی آسان و راحتی آن انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه نشخوار فکری نولن-هوکسیما و مقیاس امید اسنایدر، پیش از مداخله و سه ماه پس از آن جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های مجذور کای، t زوجی و t مستقل در سطح معناداری 05 /0 انجام گرفت .یافته‌ها: میانگین نمره نشخوار فکری قبل از مداخله در گروه مداخله و کنترل به ترتیب 8/11 ± 56/76 و 6/96 ± 53/21 بود و بعد از مداخله در گروه مداخله به 6/82 ± 44/47 و در گروه کنترل 7/36 ± 52/39 رسید. در واقع، خاطره‌گویی تلفنی منجر به کاهش 12 نمره‌ای در نمره نشخوار فکری در گروه مداخله شد که این کاهش در مقایسه با گروه کنترل از نظر آماری معنادار بود (p<0/001). همچنین، میانگین نمره امیدواری در گروه مداخله از 2/73 ± 20/15 قبل از مداخله به 3/31 ± 27/44 پس از مداخله افزایش یافت که این افزایش معنادار بود (p<0/001)، در حالی که این تغییرات در گروه کنترل معنادار نبود (p=0/40).نتیجه‌گیری:خاطره گویی تلفنی می‌تواند به عنوان روشی موثر، کم‌هزینه و قابل دسترس برای بهبود سلامت روان زنان مبتلا به سرطان پستان در حین شیمی‌درمانی مورد استفاده قرار گیرد. این روش می‌تواند توسط پرستاران آنکولوژی آموزش‌دیده در مداخلات روانشناختی پایه، در چارچوب برنامه‌های حمایتی روان‌اجتماعی موجود ادغام شود. با این حال، استفاده صرف از ابزارهای خوداظهاری و روش نمونه‌گیری در دسترس ممکن است قابلیت تعمیم نتایج مطالعه را محدود کند.

the effect of telephone reminiscing on rumination and hope of women with breast cancer undergoing chemotherapy

background: studies show that nearly 60% of women with breast cancer experience persistent rumination during chemotherapy, which can significantly affect their emotional well-being, treatment outcomes, and overall quality of life. while group-based reminiscence interventions have been explored to some extent, there is limited research on telephone-delivered reminiscence programs, particularly those targeting both rumination and hopefulness in patients undergoing chemotherapy. the present study aimed to evaluate the effectiveness of telephone reminiscence in reducing rumination and increasing hopefulness among women with breast cancer undergoing chemotherapy.materials and methods: this quasi-experimental study involved 76 women with breast cancer undergoing chemotherapy in zahedan, iran. participants with a history of major depressive disorder or who were currently receiving psychological treatment were excluded from the study. they were recruited from oncology clinics affiliated with zahedan university of medical sciences and randomly assigned to either an intervention group (n=38) or a control group (n=38). the intervention consisted of six structured telephone-based reminiscence sessions, during which participants were guided to recall meaningful life experiences, such as childhood memories and personal achievements. telephone delivery was chosen for its accessibility and convenience. data were collected using the nolen-hoeksema rumination questionnaire and the snyder hope scale, administered before and three months after the intervention. the collected data was analyzed using chi-square tests, paired t-tests, and independent t-tests.results: the mean age of the intervention group was 45.57 ± 10.38 years, and the control group was 48.71 ± 7.10 years. most participants in both the intervention (36.84%) and control (31.57%) groups had completed their elementary education. the mean rumination score before the intervention was calculated at 56.76 ± 8.11 for the intervention group and 53.21 ± 6.96 for the control group. after the intervention, the mean rumination score decreased to 44.47 ± 6.82 in the intervention group and 52.39 ± 7.36 in the control group. telephone reminiscence significantly reduced rumination in the intervention group. additionally, the mean hopefulness score in the intervention group increased from 20.15 ± 2.73 before the intervention to 27.44 ± 3.31 after the intervention, which was statistically significant (p<0.001), while changes in the control group were not significant (p=0.40).conclusion: telephone-based reminiscence is a promising, cost-effective, and accessible intervention that can enhance the psychological well-being of women undergoing chemotherapy for breast cancer. this approach can be integrated into existing psychosocial support services and delivered by oncology nurses trained in basic psychological techniques. however, the study’s reliance on self-reported measures and convenience sampling may limit the generalizability of the findings.