آسیب شناسی سیاست گذاری درباره زنان سرپرست خانوار در ایران پس از انقلاب

هدف مقاله حاضر بررسی آسیب شناسانه سیاستگذاری‏های کلان در خصوص زنان سرپرست خانوار است. مقاله به دنبال پاسخ به این سوال است که سیاستگذاری‏های پس از انقلاب در ارتباط با زنان سرپرست خانوار، از نظر آسیب شناسی چگونه است؟ فرضیه مقاله  می گوید سیاستگذاری در این حوزه مبتنی بر عدالت اجتماعی، توانمندسازی زنان و تبعیض مثبت است با این حال در حوزه هایی همچون کم توجهی به سیاستگذاری فرهنگی، عدم تعریف واحد و نبود یک رویکرد همه جانبه گرایانه و موازی کاری نهادی دارای آسیب می باشد. نتایج تحقیق نشان می دهد سیاستگذاری‏ها در طول نیم قرن اخیر، در راستای ارائه حمایت‏های موثر، به خصوص در عرصه اقتصادی روشن و صریح بوده‏اند، با این وجود، در پنج بعد قابل آسیب‏شناسی هستند و به نظر می‏رسد که به مثابه مولفه‏ای مهم در کند شدن روند توانمندسازی و یا اجرای عدالت اجتماعی نقش بازی کرده‏اند. فقدان یک تعریف واحد از زنان سرپرست خانوار، عدم رهیافت همه‏جانبه گرایانه و یا دیرهنگام به مسئله توانمندسازی زنان سرپرست خانوار، تاکید بر سیاست‏های اقتصادی و کم‏توجهی به سیاستگذاری‏های فرهنگی؛ تعدد و تکرار قوانین و ایجاد نهادهای موازی‏کار؛ عدم اجرا و یا تاخیر در اجرای قوانین و مقررات مصوب در این آسیب‏شناسی شناخته‏ شده‏اند. به نظر می‏رسد برای بهبود وضعیت توانمندی‏سازی هر چه بیشتر زنان سرپرست خانوار و اجرای موثرتر عدالت در ارتباط با آنها، نیاز است که بخشی از سیاستگذاری‏ها تصحیح و یا مورد بازبینی قرار گیرند. روش این مقاله روش توصیفی-تحلیلی است.

pathology of policy making about female heads of household in post-revolutionary iran

the purpose of this article is to analyze the macro-policies regarding women heads of the household. the article seeks to answer the question, what is the pathology of post-revolutionary policies related to women heads of households? the hypothesis of the article says that policy-making in this area is based on social justice, women’s empowerment and positive discrimination, however, in areas such as lack of attention to cultural policy-making, the lack of a single definition and the absence of an all-round approach and parallel institutional work, there is a disadvantage. is. the results of the research show that during the last half century, policies have been clear and explicit in order to provide effective support, especially in the economic field, however, they can be identified in five dimensions and it seems it turns out that they have played a role as an important component in slowing down the process of empowerment or the implementation of social justice. lack of a single definition of female heads of household, lack of comprehensive or late approach to the issue of empowering female heads of household, emphasis on economic policies and little attention to cultural policies; the multiplicity and repetition of laws and the creation of parallel institutions; non-implementation or delay in the implementation of approved laws and regulations are known in this pathology. it seems that in order to improve the empowerment of female heads of households and more effectively implement justice in relation to them, it is necessary to correct or revise some of the policies. this article is compiled by descriptive-analytical method.