تکوین محله آناهیتا: آوارگی، طرد و حاشیه‌نشینی

این مقاله به مراحل شکل‌گیری محله آناهیتا در کلان‌شهر می‌پردازد. رویکرد نظری مقاله مبتنی بر آراء هانری لوفور دربارۀ «تولید فضا» است. روش پژوهش مردم‌نگاری و فنون گردآوری داده مشاهده و مصاحبه هستند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند: در نتیجه افزایش جمعیت شهر کرمانشاه در دهه‌های 40 و 50 خورشیدی مدیریت شهری در دشت «خوره‌سو» شروع به شهرک‌سازی کرد. شهرک آناهیتا توسط شرکت انبوه‌ساز آکوپال برای امرای ارتش در منتهی‌الیه شمال‌غربی کرمانشاه ساخته شد. با شروع جنگ تحمیلی، آوارگان شهرستان قصر شیرین در این شهرک اسکان داده شدند. آنان به مرور به بازتقسیم واحدهای مسکونی روی آورند تا بتوانند جمعیت بیشتری را در آن جای دهند. به مرور مردم زمین‌های خالی و اطراف شهرک را به دور از نظارت شهرداری ساختند. سال 1373 شهرداری نظارت محله را بر عهده گرفت و اجازه ساخت و ساز خارج از محدوده را ممنوع کرد و نام‌گذاری معابر، انشعاب آب، برق و گاز را بر عهده گرفت. مشکل مالکیت سبب شد که شهرداری نتواند بر ساخت طبقات نظارت کند و فعالیت چندانی در زمینه ساخت فضای سبز، فضای آموزشی و بهداشتی نداشت. سرانجام مردم در چنین وضعیتی به شیوه‌های خارج از استانداردهای شهرسازی محله‌ای کم‌برخودار آناهیتا را به شکل کنونی بنا نهادند که در زمره محله‌های حاشیه‌نشین است. این مقاله به مراحل شکل‌گیری محله آناهیتا در کلان‌شهر می‌پردازد. رویکرد نظری مقاله مبتنی بر آراء هانری لوفور دربارۀ «تولید فضا» است. روش پژوهش مردم‌نگاری و فنون گردآوری داده مشاهده و مصاحبه هستند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند: در نتیجه افزایش جمعیت شهر کرمانشاه در دهه‌های 40 و 50 خورشیدی مدیریت شهری در دشت «خوره‌سو» شروع به شهرک‌سازی کرد. شهرک آناهیتا توسط شرکت انبوه‌ساز آکوپال برای امرای ارتش در منتهی‌الیه شمال‌غربی کرمانشاه ساخته شد. با شروع جنگ تحمیلی، آوارگان شهرستان قصر شیرین در این شهرک اسکان داده شدند. آنان به مرور به بازتقسیم واحدهای مسکونی روی آورند تا بتوانند جمعیت بیشتری را در آن جای دهند. به مرور مردم زمین‌های خالی و اطراف شهرک را به دور از نظارت شهرداری ساختند. سال 1373 شهرداری نظارت محله را بر عهده گرفت و اجازه ساخت و ساز خارج از محدوده را ممنوع کرد و نام‌گذاری معابر، انشعاب آب، برق و گاز را بر عهده گرفت. مشکل مالکیت سبب شد که شهرداری نتواند بر ساخت طبقات نظارت کند و فعالیت چندانی در زمینه ساخت فضای سبز، فضای آموزشی و بهداشتی نداشت. سرانجام مردم در چنین وضعیتی به شیوه‌های خارج از استانداردهای شهرسازی محله‌ای کم‌برخودار آناهیتا را به شکل کنونی بنا نهادند که در زمره محله‌های حاشیه‌نشین است.

development of anahita neighborhood: displacement, exclusion and marginalization

this article deals with the formation stages of anahita neighborhood in kermanshah metropolis. the theoretical approach of the article is based on henri lefebvre's views on the production of space. the research method is ethnography and data collection techniques are observation and interview. the findings of the research show: as a result of the increase in the population of kermanshah city in the 06s and 06s, the urban administration started to build settlements in the khorasu plain. anahita settlement was built by akopal mass-building company for the army commanders in the northwestern tip of kermanshah. with the start of the imposed war, the refugees of qasre-shirin city were resettled in this town. over time, they turn to redistribution of residential units so that they can accommodate more people. over time, people built empty lands around the town away from the supervision of the municipality. in 1994, the municipality took over the supervision of the neighborhood and prohibited the construction outside the limits and took over the naming of roads, branching of water, electricity and gas distribution. the ownership problem caused the municipality to not be able to supervise the construction of floors and did not have much activity in the field of green space, educational and health space. finally, in such a situation, people built the low-income neighborhood of anahita in its current form, which is considered a marginal settlement, in ways outside of urban planning standards.