ارزیابی عدالت فضایی در توزیع و توسعه پایدار فضای سبز شهری با استفاده از مدل آنتروپی و ضریب پراکندگی (نمونه موردی: مناطق 10 گانه شهر شیراز)
|
|
|
|
|
نویسنده
|
رحیمی محمد ,صنیعی منصور ,اسماعیلزاده عبدالسلام
|
منبع
|
نگرش هاي نو در جغرافياي انساني - 1398 - دوره : 12 - شماره : 1 - صفحه:277 -292
|
چکیده
|
در عصر حاضر اهمیت و نقش فضای سبز در حیات و توسعه شهرها تا حدی است که به عنوان یکی از شاخص های توسعه پایدار از آن یاد می شود. در توسعه پایدار شهری توزیع متناسب فضای سبز با توجه به پراکندگی متوازن جمعیت یکی از اصول برقراری عدالت جغرافیایی است. می باشد. این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی – توصیفی در پی دستیابی به هدف اصلی پژوهش یعنی ارزیابی وضعیت سرانه فضای سبز در مناطق ده گانه شهر شیراز می باشد در این راستا با گرد آوری اطلاعات موجود در طرحهای توسعه شهری و سرشماری های رسمی مرکز آمار ایران طی سال های 1385، 1390 و 1394، تحلیل های لازم با استفاده از مدل های آنتروپی و ضریب پراکندگی صورت گرفته است. یافتههای تحقیق نشان می دهد که بالاترین سرانه فضای سبز شهری به ترتیب در مناطق 9، 3، 6، 1 و کمترین سرانه فضای سبز به ترتیب مربوط به مناطق 8 و 7 میباشد. در محاسبات مدل ضریب پراکندگی عدد (0.20) بدست آمد که برخلاف تحقیقات قبلی در خصوص نمونه مورد مطالعه این پژوهش، نشانگر تحقق اصل عدالت محوری در برنامه ریزی فضایی شاخص فضای سبز در سال 1394 می باشد. نتایج حاصل از ضریب آنتروپی نیز نشان داد که توزیع جمعیت در مناطق ده گانه شهر شیراز در سال 1385 متعادل بوده، در سال 1390به سمت توزیع نابرابری جمعیت پیش رفته و سپس در سال 1394 دوباره به سمت عدد 1 که نشاندهنده توزیع متعادل است، سوق یافته است.
|
کلیدواژه
|
فضای سبز، عدالت فضایی، توزیع جمعیت، توسعه پایدار شهری، شهر شیراز
|
آدرس
|
دانشگاه شیراز, دانشکده هنر و معماری, ایران, دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین, ایران, دانشگاه علامه طباطبایی, ایران
|
|
|
|
|
|
|