الگوهای رفتاری و ابزارهای مسیریابی مردان

رفتار مسیریابی در فضای شهری از طریق دریافت اطلاعات از محیط انجام می شود. در اختیار داشتن اطلاعاتی شامل مکان قرارگیری، مبدا، مقصد و ارتباطات میان آن ها منجر به سهولت تصمیم گیری در انتخاب مسیر می شود. لذا استفاده کنندگان از محیط نمی توانند بدون اطلاعات، به ادراک محیط و ذخیره اطلاعات در ذهن خود بپردازند. هدف از این پژوهش تشخیص ارتباط میان اطلاعات محیطی، نحوه ادراک محیط و الگوهای رفتاری مسیریابی مردان می باشد. به منظور گردآوری داده ها، از روش های کیفی شامل، پرسشنامه، مشاهده و شبیه سازی استفاده شده است. حجم جامعه آماری برابر با 150 نفر از مردان در خیابان های امام رضا (ع)، دانشگاه و امام خمینی در شهر مشهد است. همچنین تحلیل اطلاعات از طریق تحلیل های آمار chi-square و cramer’s v test انجام شده است. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد، اهمیت عوامل کالبدی راهنمای مسیریابی برای مردان در هنگام انتخاب مسیر متفاوت است. مردان در اولویت اول از راه ها به عنوان راهنما استفاده نموده و در مرحله بعد در هنگام حرکت در طول مسیر تقاطع ها برایشان دارای اهمیت است. ساختمان های شاخص در محیط برای رسیدن به مقصد در اولویت سوم بوده و در آخرین مرحله مردان از علایم راهنما کمک می گیرند. از سویی دیگر، مردان در میان انواع ابزارهای مسیریابی ترجیح می دهند از طریق جستجو کردن در محیط و استفاده از جهات اصلی مسیر خود را تشخیص دهند. عوامل راهنمای بصری برای مردان، در صورت قرارگیری در محل تقاطع و سبک معماری متمایز بیشتر در مسیریابی مورد توجه می باشند. همچنین ساختمان ها با تعداد طبقات زیاد و قابلیت رویت از فاصله دور در صورتی که دارای رنگ سفید نیز باشند به عنوان هدایت گر مردان در رسیدن به مقصد صحیح استفاده می شوند.واژگان کلیدی: ادراک محیط، مردان، عوامل هدایت کننده، رفتار مسیریابی.