سنجش اصول رویکرد نوشهرسازی و ارایه راهکارهای مداخله در مقیاس واحدهای همسایگی، نمونه موردی: محله شهرک ساحلی بابلسر

دستیابی به توسعه پایدار هدف نهایی توسعه محله های شهری می باشد. از جمله شاخص های مرتبط با پایداری محله ها می توان به شاخص های رویکرد نوشهرسازی اشاره کرد. ارایه یک روش تحلیلی مناسب برای سنجش نوشهرسازی در محله و ارایه راهکارهای مداخله مبتنی بر این رویکرد، تا به حال کمتر موضوع بحث قرار گرفته است. این پژوهش هدف مبنا و کاربردی می باشد که هدف آن ارایه روشی برای سنجش میزان دستیابی محله ها به توسعه پایدار می باشد. در همین راستا محله شهرک ساحلی شهر بابلسر به عنوان نمونه موردی انتخاب شد. از ویژگی های خاص این محله می توان به هم جواری با ساحل دریا، برخورداری از گونه های مختلف مسکن، اختلاط کاربر یها، تنوع قومیت و وجود اقشار دارای سطح درآمدی متوسط و بالا اشاره نمود. به منظور بررسی نوشهرسازی در این محله، با 22 متغیر و انجام تحلیل عاملی، 7 عامل تبیین کننده نوشهرسازی شناسایی شد و میزان هر یک از این عوامل و امتیاز کل در هر یک از واحدهای همسایگی این محله مشخص شد. در مرحله بعد با انجام تحلیل رگرسیونی به رتبه بندی عوامل سازنده نوشهرسازی بر اساس اهمیت آن ها در تبیین متغیر وابسته میزان برخورداری طرح محله از نوشهرسازی پرداخته شد که مطابق با نتایج، عامل تعلق خاطر به محله و مشارکت پذیری بیشترین تاثیر را در تبیین متغیر وابسته ایفا می کند. پس از آن، اولویت مداخله در شاخص ها در واحدهای همسایگی سه گانه محله تعیین شد که مشابهت ها در وهله اول بر کمبود تمایل به خودگردانی توسط اهالی محله و در مراتب بعدی، به نزدیکی فروشگاه های عمده خدماتی با ایستگاه های حمل و نقل عمومی تاکید دارند. با جمع بندی این موارد می توان در مراحل اولیه مداخله، راهبردهای برقراری تعامل میان مدیریت شهری و مردم، توجه به نقش شورایاری در محله و برقراری ارتباط راحت و سریع بین فروشگاه های عمده خدماتی و ایستگاه های حمل و نقل عمومی را مد نظر قرار داد.واژگان کلیدی: پایداری، نوشهرسازی، محله، تحلیل عاملی، تحلیل رگرسیونی.