ارزیابی نقش منظر فضاهای جمعی در کیفیت شهری، نمونه موردی: منطقه یک تهران

امروزه، فضاهای عمومی شاخص، در غیاب سیاست ها و مدیریت های جامعه در جایگاه والای خود مورد توجه کافی قرارنگرفته و پاسخگویی به نیازهای متنوع انسان امروز و تامین آسایش در سایه ی انعطاف پذیری عملکردی آن نادیده گرفتهشده است. در سال های اخیر، کیفیت فضای جمعی روندی رو به رشد را طی نکرده، حال آن که انسانها در سراسیمگیشهرهای امروز، تنها به دنبال عرصه هایی با هویت های ویژه هستند تا علاوه بر تامین آسایش و تعامل باهم نوعان، در بسترپویایی اجتماعی به کمال متعالی خود نایل شوند. در این نوشتار به منظور نیل به هدف اصلی مقاله که ارزیابی نقش منظرفضاهای جمعی در ارتقا کیفیت و هویت شهری است به بررسی ویژگی های فضای جمعی منطقه و عوامل موثر در کیفیتآن می پردازیم. در ادامه سعی بر آن است تا پس از معرفی فضاهای عمومی شاخص در منطقه یک تهران و ویژگی های آن،به بررسی کیفیت فضای عمومی در محله با استفاده از تحلیل sowt پرداخته شود. نتایج نشان می دهد که فضاهایجمعی موجود در منطقه اغلب دارای تمامی خصوصیات یک فضای جمعی مناسب نبوده و با آشفتگی و اغتشاش روبه رومی باشد. همچنین نیاز به ایجاد فضای جمعی در سطح منطقه و محلات با توجه به افزایش جمعیت و مهاجرپذیری منطقهبه عنوان عنصر لازم در مقیاس شهری ضروری می باشد.