تحلیل ناپایداری بافت های شهری و پهنه بندی میزان آسیب پذیری در برابر زلزله با استفاده از GIS&AHP ، نمونه موردی: بخشی از هسته مرکزی شهر سنندج

شهر سنندج در گذشته دور براساس مقتضیات معماری و اقلیم و تا اندازه ای ضروریات اقتصادی- اجتماعی تکوین یافتهو به مقاوم سازی آن توجه نشده است. ریزدانگی قطعات، استفاده از مصالح نامرغوب در ساخت ابنیه، فرسوده بودن اغلبساختمان ها و کمبود فضاهای عمومی و کمبود سرانه فضای سبز، عرض کم معابر و پیچ د رپیچ بودن آن ها و عدم رعایتاصول فنی و شهرسازی و آیین نامه 2800 در خصوص این بافت، سبب آسیب پذیری بالای این بافت شده و این امر طبیعیاست که آنچه در رودبار و منجیل و بم اتفاق افتاده به شکل مشابه می تواند برای سنندج نیز اتفاق افتد. هدف اصلی از اینپژوهش، ارایه روشی برای تحلیل آسیب پذیری لرزه ای بافت های قدیمی با استفاده از شاخص های آسیب پذیری لرزه ایبه منظور کارآمد نمودن فرآیند مدیریت بحران زلزله در بخشی از هسته مرکزی و قدیمی شهر سنندج است. در اینمقاله تلاش شده که مدلی براساس تحلیل فضایی برای بررسی میزان آسیب پذیری در اثر زلزله با استفاده از توابع تحلیلفضایی gis ارایه شود که بتواند معیاری برای میزان خطرپذیری ناشی از زلزله در هسته مرکزی شهر سنندج باشد. بدینمنظور با ترکیب فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (ahp )و روش فازی به سنجش میزان آسیب پذیری محدوده مورد مطالعهپرداخته شده است. سپس به تحلیل آماری نقشه های آسیب پذیری و متغیرهای تحقیق به کمک نرم افزار spss پرداختهشده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که درصد بالایی از قطعات موجود در محدوده مورد مطالعه با آسیب پذیری بالاییدر برابر زلزله روبرو هستند و این امر لزوم برنامه ریزی صحیح جهت ساماندهی بافت مذکور را نمایان می سازد.