کمی سازی کیفیت های طراحی شهری (رویکرد های پژوهش: روا نشناسی محیط و ابعاد اجتماعی طراحی شهری)

نادیده انگاری الگوهای جاری در سیستم های شهری و تاکید صرف بر ادراکات ذهنی طراحان شهری سبب شکل گیریفضاهایی مرد مگریز در ساختار شهری می شود که توانمندی مورد انتظار را نخواهند داشت که «محیطی پاس خگو » و«منعطف » در برابر «رفتارهای شهروندی » باشد. خلق محیط های منعطف و دعو تکننده ، جدای از کاربست علوم رفتاریدر شهرسازی و توجه به نیازهای رفتاری شهروندی، مستلزم نگاه به شهر و تحلیل مسایل شهری در نگرشی سیستمی ودرک آن به عنوان یک کل است و جهت درک کلیت یک سیستم شهری باید الگوهای حاکم بر آن و روابط بین آ نها راجستجو نمود. طراحی شهری، از یک سو دانشی است که به دنبال ارتقای کیفیت فضاهای شهری است و از سوی دیگر،دانشی است در جهت تبیین الگوهای شهری. کیفی تهای شهری به دلیل ویژگی های ذاتی شان در بسیاری از موارد قابلیتسازگاری با روابط حاکم بر الگوها و شبکه ها را در یک نگرش کل بینی ندارند؛ چرا که تحلیل روابط جاری در شبکهاغلب همراه با بکارگیری مفاهیمی کمّی است. آ نچه در این پژوهش دنبال می شود، ارایه راه حل هایی برای کمی سازیکیفیت های شهری و برقراری انطباق مابین کیفیت های محیطی با مفاهیم شبکه است. برقراری چنین انطباقی نیازمنددرک مفاهیم کمّی نهفته در کیفیتها و شناخت زیرسنجه های هر کیفیت و ارتباط مابین آن هاست. در پژوهش اخیربر اساس بررسی گسترده کیفیت های محیطی و به منظور کمی سازی این کیفیتها، زیرسنجه های هر کیفیت به صورتمجزا، تعریف شده است. در فرایند کمی سازی کیفیت های مدنظر، با توجه به عدم قطعیت در روش های اتخاذ شده،محاسبات و برداشت های میدانی با استفاده از تکنیک های ریاضیات فازی انجام گرفته است که انعطاف بیشتری را درعملیات کمی سازی موجب می شود. تعیین اوزان زیرسنجه ها برای محاسبه برآیند هر کیفیت با استفاده از تکنیک تحلیلسلسله مراتبی انجام گرفته است که روشی است منعطف، قوی و ساده برای اولویت بندی گزینه ها در شرایطی که رابطه ایتعریف شده بین هر کیفیت و زیرسنجه ها وجود ندارد.