سازمان دهی فضایی مکان های عمومی در سکونتگاه های تپه ماهوری، نمونه موردی: تپه های سنندج

این مقاله در پی آن است که نقش تپه ها را در سازمان دهی فضایی شهر تپه ماهوری تبیین کند و در ادامه ظرفیت فضاییاین عناصر را به عنوان مکان های عمومی در سنندج، توضیح دهد. مکان هایی دربردارنده هنجارهای مشترک فرهنگی کهبه طور منطقی و بر اساس کاراکتر طبیعی متعلق به عموم هستند و با حضور فعال آن ها کارکردها و معناهای پایدارتریمی یابند. اما فرآیندهایی در طول تاریخ توسعه سنندج همواره موجب تقلیل یا حذف کارکرد عمومی تپه ها شده اند کهتحلیل و نقد این فرآیندها منجر به دسته بندی الگوهای نامناسب و مناسب در سازمان دهی اجتماعی- فضایی تپه هامی شود. این مقاله با روش تحقیقی پدیدارشناسانه و کیفی بر تپه ها و فرآیندهای موثر در اجتماع پذیری حوزه های فضاییآن ها یعنی راس، دامنه و قعر تمرکز دارد. در این راستا، گردآوری داده ها با بررسی متون نظری و تاریخی و مشاهداتمیدانی صورت می گیرد. نتایج همراه با تفسیر، تحلیل منطقی و آنالیز گرافیکی، حاکی از این مطلب است که معنا وعملکرد عمومی یا خصوصی تپه های باقی مانده در بافت مصنوع سنندج (تصویر 4)، ارتباطی تنگاتنگی با سازمان دهی راستپه ها و شیوه تصرف آن ها توسط نهادهای عمومی یا نهادهای قدرت دارد.