بررسی جایگاه روانشناسی محیط نور و رنگ در طراحی فضاهای درمانی با محوریت کودک؛ نمونه موردی: بیمارستان کودکان مفید

امروزه با در نظر داشتن میزان تاثیر مفاهیم روانشناسی محیطی در کیفیت محیط، ضرورت توجه به این مقوله درطراحی فضاهای درمانی در جهت دستیابی به یک فضای مطلوب برای بیماران را مهم می شمارد. روانشناسی محیطیکی از رشته های تخصصی نوپایی است که به تاثیر متقابل رفتار و عوامل و شرایط فیزیکی معماری و فضای محیط،بیش از دیگر جنبه ها موثر دارد. فضاهای درمانی نیز با توجه به اهمیتی که دارند باید بتوانند محیطی کاملاً آرام، با توجهبه نیاز مراجعه کنندگان باشد. حال اگر مراجعه کنندگان کودکان باشند، اهمیت این موضوع دو چندان می شود. یکی ازعوامل حیاتی جهت حفظ سلامت جسم و تعادل روان و ارتقا کیفیت زندگی انسان نور و رنگ است. بیشتر پژوهش هایانجام شده در ارتباط با فضاهای درمانی توجه خود را معطوف به مفاهیم کالبدی بیمارستان نمود هاند و مفاهیم ذهنیزیبایی شناختی چندان مورد توجه قرار نگرفته اند. هدف از ارایه این مقاله بررسی اهمیت نور و رنگ در طراحی فضاهایدرمانی و چگونگی تبدیل فضای مخوف بیمارستان به فضایی شاد و آرام، با توجه به نظر مخاطبان این فضاها (کودکان)،است. فرضیه تحقیق بر این باور است که به کارگیری صحیح نور و رنگ، می تواند در کاهش ترس، اضطراب و همچنینروند بهبودی کودکان بیمار و کاهش طول درمان آنان بسیار موثر باشد. باید گفت روش تحقیق در این مقاله توصیفی پیمایشی می باشد. نتایج به دست آمده از کودکان بستری در بیمارستان مفید که به صورت پرسش شفاهی و عملی از 100کودک با گروه سنی 6- 10 انجام شد، نشان داد که رنگ و نور نقش بسیار مهمی را در فضاهای مختص به کودکان ایفامی نماید که نادیده گرفتنشان در طراحی بیمارستان سبب کاهش کیفیت محیط و کیفیت درمان خواهد شد. همچنین درنظرسنجی صورت گرفته از کودکان، رنگ های آبی و قرمز برای تخت های بستری، رنگ های قرمز و نارنجی برای اتاق هایبازی و رنگ های آبی و سبز برای اتاق های بستری مورد توجه و علاقه کودکان بود.