جایگاه راهنماهای طراحی در فرآیند طراحی شهری و نقش آنها در ارتقا کیفیت فضاهای شهری

در دهه های اخیر بحث فرآیند طراحی شهری یا نگرش فرآیندی به طراحی شهری توجه بسیاری از نظریه پردازان و متخصصین طراحی شهری را به خود جلب نموده است. فرآیند طراحی شهری به تعریف بهتر و کاملتر مسایل، در نظر گرفتن راه حلهای متعدد و بهینه یابی، تسهیل فرآیند اجرا، کمک به تصمیم گیری و طراحی منطقی، افزایش کارایی در طراحی، انتظام بخشی به مراحل مختلف طراحی و ... منجر میگردد. اما آن چه که به عنوان هدف اصلی طی چنین به عنوان مهمترین « کیفیت » فرآیندی به حساب می آید، ارتقا بخشی کیفیات محیطی در فضاهای شهری است. در حقیقت دستاورد یک پروژه طراحی شهری مطرح بوده و ارتقا آن، غایت رسالت طراح شهری به شمار می آید. با استفاده مستقیم ازعوامل کیفیت بخش محیطی در ساختار خود و بهره « راهنماهای طراحی شهری » در این میان گیری از این عوامل در ایجاد متون، تصاویر و نقشه های هدایت کننده جریان طراحی شهری، نقش بسزایی را در ارتقا از جمله مهمترین ابزار در اختیار طراحان « راهنماهای طراحی شهری » کیفیت فضاهای شهری برعهده دارند. در واقع شهری، جهت انعکاس و ظهور تدابیر و تمهیدات کیفیت بخش در فضاهای شهری بوده و پل میان تحقیق و تدابیر نظری و فعالیتهای حرفهای را برقرار مینمایند. چنین دستورالعملهایی قادر خواهند بود تا همچون بیانیه هایی عمومی، اهداف و الگوی طراحی را به منظور تحقق آنها مشخص نموده و شواهدی را که حامی این ارتباط بین هدف و الگوهای مذکور باشد، ارایه نمایند. این مقاله سعی بر آن دارد تا ضمن مشخص نمودن جایگاه و نقش راهنماهای طراحی شهری در فرآیند طراحی شهری، از آنها در ارتقا کیفیت فضاهای شهری استفاده نموده و از این طریق ابزار قدرتمندی را برای تحقق ایده های طراحی و نیز نظارت بر اجرای تدابیر اتخاذ شده برای ارتقا کیفی فضاهای شهری، در اختیار طراحان شهری قرار دهد