بهره‌گیری از عناصر معماری بومی مازندران به منظور افزایش سرزندگی و زیست‌پذیری در مجتمع‌های مسکونی بابلسر، مورد مطالعاتی: مجتمع‌های مسکونی مهر بابلسر

نگرش کمیت‌گرا در طراحی مسکن و روند رو به رشد تقاضای آن موجب گردیده است، در مجتمع‌های مسکونی مهر بابلسر توجه لازم به مسئله بنیادین سرزندگی و زیست‌پذیری محیط‌های مسکونی به معنای واقعی اعمال نشود. این مسئله به همراه تاثیر متقابل کیفیت زندگی ساکنان، ارائه مدلی جامع و نظام‌مند از سرزندگی ‌و زیست‌پذیری محیط‌های سکونتی را بایسته می‌سازد. معماری مسکن بومی مازندران همواره راهکارهایی جهت پیوند مولفه‌های سرزندگی و زیست‌پذیری موثر بر زندگی روزمره مردم و شیوه زیست آنان را شامل بوده است. تدقیق در خصوصیات معماری مسکن بومی مازندران، شناسایی این مولفه‌ها و به‌کارگیری آنان در مسکن کنونی از این حیث، می‌تواند راهگشا باشد. هدف پژوهش حاضر، به منظور ارائه راه‌حل‌هایی برای کیفیت‌بخشی به فضاهای مسکونی شهر بابلسر براساس بازشناسی مولفه‌های سرزندگی و زیست‌پذیری از طریق معماری مسکن بومی استان مازندران می‌باشد. پس از مرور ادبیات، به ارائه الگوهای سرزندگی و زیست‌پذیری و تعمیم آن با معماری بومی منطقه از طریق جمع‌آوری اطلاعات میدانی پرداخته شد. با روش نمونه‌گیری تصادفی، نمونه 175 نفری از ساکنین چهار مسکن مهر در بابلسر انتخاب و پرسش‌نامه روی آن‌ها اجرا شد. پرسش‌نامه با استفاده از نرم‌افزار spss تحلیل شد. یافته‌های تحقیق گویای آن است که در نتایج تحلیل عاملی از هفت عامل سرزندگی شناسایی شده (نشاط شهری، شاخص‌های فیزیکی، جنبه‌های روانی، ارتقا مطلوبیت فضایی- فعالیتی، توجه به انسان، امنیت و ایمنی، و ارتباط با طبیعت) که پنج عامل آن معنی‌دار بودند و عوامل چهار و هفت در ارزیابی‌ها به‌زعم اهمیت آن‌ها از نظر صاحب‌نظران معماری و شهرسازی، حذف گردیده است.

utilizing mazandaran’s local architectural elements to increase vitality and livability in babolsar’s residential complexes; case study: babolsar city’s mehr residential complexes

mehr residential complexes in mazandaran’s babolsar city have failed to pay as much attention as needed to the fundamental concepts of vitality and livability in their living environments due to a quantitative approach to housing designs and growing demands in this connection. this subject, together with the interplay of residents’ quality of life, would require a comprehensive yet systematic pattern of vitality and livability for residential environments. mazandaran’s local housing architecture has also offered solutions to bond components of vitality and livability that may influence people’s daily lives and their living conditions. to understand the local architectural properties of mazandaran, it is required to identify these components and apply them in current housing design processes. for this, the goal of this study was to provide solutions to strengthen the quality of residential spaces in babolsar city by recognizing components of vitality and livability through local housing architecture in the iranian province of mazandaran. the literature review helped provide patterns of vitality and livability and generalize them to local architecture through the collection of field data. the random sampling method was used to produce a 175-person sample of residents in four mehr residential buildings in babolsar, and a questionnaire was later administered to them. the questionnaire was analyzed using the spss software. factor analysis results suggested that out of the seven factors of vitality (e.g., urban vitality/happiness, physical indicators, psychological dimensions, promoting spatial-activity desirability, focus on residents, security and safety, and contact with nature), five factors were significant, whereas the fourth and seventh factors were eliminated by architecture and urban planning experts despite their levels of importance.