تاثیر پروژه‌‌های محرک توسعه بر بهبود احساس امنیت در فرآیند بازآفرینی شهری، مورد مطالعاتی: محله سنگ‌‌سیاه شیراز، محله قلعه‌‌محمود کرمان، محله هارونیه اصفهان

پیش از انقلاب صنعتی، محلات شهری با وجود نگه‌داشتن ارزش‌های اجتماعی، طبیعی و فیزیکی خویش به خواسته‌های تقریبا ثابت ساکنین خویش جواب می‌دادند ولی با رشد سریع شهرهای بزرگ ایران ساختمان‌های قدیم و سکونتگاه‌‌ها و محله‌های قدیمی مورد تهدید قرار گرفته‌اند و نیاز به مواردی مانند بازسازی بافت‌های قدیمی و مرمت شهری بیش از پیش احساس می‌شد. به منظور دست‌‌یابی به هدف و جهت بررسی مشکلات این محلات از روش تلفیقی شامل مطالعات توصیفى، اسنادی، تاریخى و علمى برای مشخص کردن روش و خط مشی پژوهش استفاده شد و شاخص‌‌های مورد نیاز برای دست‌‌یابی به اهداف از طریق روش دلفی تایید شدند. سپس با استفاده از مدل swara به تجزیه و تحلیل پرسش‌نامه‌‌ها پرداخته شد. بافت کهن شهرهای کرمان، شیراز و اصفهان به‌ویژه محدوده‌‌های محله‌‌های قلعه‌‌محمود کرمان، سنگ‌‌سیاه شیراز و هارونیه‌‌ی اصفهان مضاف بر این که انعکاس‌دهنده تاریخ پیشرفت و تحول‌های فرهنگی در گذر زمان هستند آثاری شاخص از فرهنگ و تمدن کشور را در مقیاس ملی و جهانی در خود جای داده‌‌اند، این محلات و مجموعه‌‌های فرهنگی دارای هویت، در گذر زمان بر اثر عوامل مختلفی دچار فرسودگی و دگرگونی ساختاری جمعیتی شده‌‌اند و برای حفظ هویت خود نیازمند رویکردی جامع برای بهسازی و نوسازی خود هستند. نتایج تحلیل در هر سه محله نشان داد که پروژه‌‌های محرک توسعه در بافت تاریخی شهری موجب تقویت احساس امنیت می‌‌شوند و نیز مهم‌‌ترین عامل عدم ‌‌احساس امنیت در بافت فرسوده شکل و ساختار کالبدی بافت است و تجزیه و تحلیل با استفاده از مدل swara نشان داد که در شاخص‌‌های مولفه‌‌ی سطوح، زیرمجموعه بعد محرک توسعه؛ تجهیز و گسترش شبکه‌‌های عمومی؛ در شاخص‌‌های مولفه‌‌ی سطوح، زیرمجموعه بعد امنیت؛ مقیاس فضا و در شاخص‌‌های مولفه‌‌ی سطوح، زیرمجموعه بعد بازآفرینی؛ جذب خانواده‌‌ها با درآمد سرانه‌‌ی بالا، جذب سرمایه‌‌ی داخلی و شاخص بهبود وضعیت اشتغال ساکنین در رتبه‌‌های نخست قرار دارند.