ارزیابی تاثیر نماد‌‌ معنوی نور طبیعی در فضاهای عبادی (مسجد) بر تاب‌آوری معنوی کاربران از طریق نقش واسط هوش معنوی، مورد مطالعه: مساجد دوره قاجاریه شیراز

یکی از اساسی‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین عوامل تبیین سلامت روح و روان افراد، تاب‌آوری معنوی است. تاب‌آوری معنوی باعث می‌شود افراد در شرایط سخت چالشی و با وجود عوامل خطرافزا، از ظرفیت‌های درونی خود که موهبتی الهی می‌باشند در جهت دست‌یابی به پیشرفت و بالندگی فردی در زندگی روزمره استفاده کنند و از این مشکلات به عنوان فرصتی برای توانمند‌سازی و ارتقای کیفی زندگی خود در راستای جاودانگی بهره جویند. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی تاثیر نماد معنوی نور طبیعی در فضای عبادی (مسجد) بر تاب‌آوری معنوی کاربران از طریق نقش واسط هوش معنوی می‌باشد. روش این پژوهش توصیفی- تحلیلی و از نوع همبستگی می‌باشد. جامعه آماری تحقیق حاضر، شامل کاربران مساجد منتخب تحقیق حاضر می‌باشند که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده و با استفاده از فرمول کوکران (171 نفر) انتخاب شدند. در این پژوهش از سه پرسش‌نامه نمادپردازی معنوی، هوش معنوی و تاب‌آوری به عنوان ابزار پژوهش استفاده شده است که ضریب پایایی آن‌ها به ترتیب 0.81، 0.78 و 0.80 می‌باشد. داده‌های حاصل با آزمون همبستگی و رگرسیون چندگانه در نرم افزار spss20 تجزیه و تحلیل گردید. نتایج تحقیق نشان داد که بین نمادپردازی معنوی با هوش معنوی و تاب‌آوری افراد رابطه مثبت وجود دارد و متغیرهای نمادپردازی معنوی و هوش معنوی، توان پیش‌بینی تاب‌آوری را دارند. هم‌چنین در بین نمادهای معنوی مساجد، نماد «نور» سهم بیش‌تری را در تبیین هوش معنوی دارد. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، نمادپردازی معنوی به‌ویژه با نور طبیعی در فضاهای عبادی ضمن فعالسازی بخش خودآگاه ذهن، در کارکرد هوش معنوی موثر واقع شده و بستر لازم برای ایجاد تاب‌آوری افراد را فراهم می‌نماید.