تاثیرگذاری طول مدت آموزش و پیوستگی دروس بر هوش‌‌هیجانی و خلاقیت فارغ‌‌التحصیلان، کاوشی در نظام‌‌های آموزش معماری

ارتباط مابین مدت زمان آموزش و چگونگی ارائه دروس در کلیتی یکپارچه و یا به صورت اجزایی مجزا و موازی، بر میزان یادگیری دانش‌آموختگان همواره مطرح بوده است. یکی از تجربیات عینی را می‌‌توان در روند تغییر نظام آموزش معماری از سال 1378 با تغییر مقطع از کارشناسی ارشد پیوسته به کارشناسی، مشاهده نمود. در این سیستم جدید با توجه به پراکندگی درس‌‌ها و عدم هماهنگی اساتید، در فرآیند آموزش معماری ناهماهنگی ایجاد شده و در نتیجه منجر به کاهش مهارت‌‌های فردی، خلاقیت و تربیت معمارانی ناکارآمدتر نسبت به فارغ‌التحصیلان دوره‌های قبل، گردیده است. سوال اصلی این پژوهش عبارت است از این که کدام‌یک از نظام‌‌‌‌های آموزش معماری تاثیر‌‌گذاری بیش‌تری بر هوش‌‌هیجانی و خلاقیت فارغ‌‌التحصیلان داشته‌‌اند. هدف اصلی این پژوهش ترکیبی، بررسی تاثیر دو شیوه آموزش معماری بلندمدت به صورت کارشناسی ارشد پیوسته و کوتاه‌مدت به صورت کارشناسی بر هوش هیجانی و خلاقیت فارغ‌‌التحصیلان معماری می‌‌باشد. برای گردآوری اطلاعات کمی از پرسش‌نامه هوش هیجانی برادبری و گریوز و پرسش‌نامه خلاقیت عابدی استفاده شده است که توسط 30 نفر از فارغ‌‌التحصیلان معماری کارشناسی ارشد پیوسته و30 نفر از فارغ‌‌التحصیلان معماری مقطع کارشناسی در دانشگاه آزاد تبریز تکمیل شده است. نتایج نشان می‌‌دهد که آموزش دروس معماری در نظام بلندمدت کارشناسی ارشد پیوسته موجب ارتقاء قابلیت‌‌های فردی و اجتماعی فارغ‌‌التحصیلان شده و هوش هیجانی آنان را ارتقا داده و با افزایش این مهارت‌‌ها ذهن معمار توانایی بیش‌تری در خلق ایده‌‌های جدید داشته و در نتیجه، آموزش بلندمدت معماری به شیوه ترکیبی به دلیل افزایش هوش‌‌هیجانی و خلاقیت معماران، آموزشی پویا و هدفمند می‌‌باشد.

the influence of education duration and course continuity on the emotional intelligence and creativity of graduates; an exploration of architectural education systems

the impact of the connection between education duration and course presentation method on the learning rate of graduates has always been a debatable issue within an integrated holism or as separate and parallel components. one concrete experience can be seen in the transformation process of the architecture education system since 1999 by changing the degree from a contiguous master’s to a bachelor’s degree. in the new system, course dispersion and lack of coordination of professors have led to inconsistency in the architecture education process reducing the individual skills and creativity of graduates. the mentioned problems have led to more inefficient architects rather than graduates or previous courses. the main question of this study is which one of the architecture education systems has had more influence on the emotional intelligence and creativity of graduates. this mixed research aims to examine the effect of two long-term (contiguous master’s degrees) and short-term (bachelor’s degrees) on the emotional intelligence and creativity of architecture graduates. the quantitative data were collected through an emotional intelligence questionnaire by travis bradberry and greaves and creativity questionnaire by abedi. for this purpose, 30 graduates of architecture contiguous master’s degree (msc) and 30 graduates of bachelor’s degree (ba) from the azad university of tabriz filled out these questionnaires. the results indicate that teaching architecture courses within long-term contiguous mss improves the individual and social skills, and emotional intelligence (eq) of the graduates. when these skills are improved, the mind of the architect can create new ideas. therefore, long-term architecture education in the mixed method is a dynamic and targeted education since it improves the eq and creativity of architects.